Aristotle, Peace, Choral, trochees

(아리스토텔레스, Peace, Choral, trochees)

ὡσ ἅπαντ’ ἤδη ’στὶ μεστὰ τἀνθάδ’ εἰρήνησ σαπρᾶσ. ἀλλὰ πᾶσ χώρει πρὸσ ἔργον εἰσ ἀγρὸν παιωνίσασ. ὦ ποθεινὴ τοῖσ δικαίοισ καὶ γεωργοῖσ ἡμέρα, ἄσμενόσ σ’ ἰδὼν προσειπεῖν βούλομαι τὰσ ἀμπέλουσ, τάσ τε συκᾶσ, ἃσ ἐγὼ ’φύτευον ὢν νεώτεροσ, ἀσπάσασθαι θυμὸσ ἡμῖν ἐστι πολλοστῷ χρόνῳ. νῦν μὲν οὖν ὦνδρεσ προσευξώμεσθα πρῶτον τῇ θεῷ, ἥπερ ἡμῶν τοὺσ λόφουσ ἀφεῖλε καὶ τὰσ Γοργόνασ· εἶθ’ ὅπωσ Λιταργιοῦμεν οἴκαδ’ ἐσ τὰ χωρία, ἐμπολήσαντέσ τι χρηστὸν εἰσ ἀγρὸν ταρίχιον. ὦ Πόσειδον ὡσ καλὸν τὸ στῖφοσ αὐτῶν φαίνεται καὶ πυκνὸν καὶ γοργὸν ὥσπερ μᾶζα καὶ πανδαισία. νὴ Δί’ ἡ γὰρ σφῦρα λαμπρὸν ἦν ἄρ’ ἐξωπλισμένη, αἵ τε θρίνακεσ διαστίλβουσι πρὸσ τὸν ἥλιον. ἦ καλῶσ αὐτῶν ἀπαλλάξειεν ἂν μετόρχιον. ὥστ’ ἔγωγ’ ἤδη ’πιθυμῶ καὐτὸσ ἐλθεῖν εἰσ ἀγρὸν καὶ τριαινοῦν τῇ δικέλλῃ διὰ χρόνου τὸ γῄδιον.

SEARCH

MENU NAVIGATION