Aristotle, Lysistrata, Lyric-Scene

(아리스토텔레스, Lysistrata, Lyric-Scene)

ἰοὺ ἰοὺ γυναῖκεσ ἴτε δεῦρ’ ὡσ ἐμὲ ταχέωσ. τί δ’ ἔστιν; εἰπέ μοι τίσ ἡ βοή; ἄνδρ’ <ἄνδρ’> ὁρῶ προσιόντα παραπεπληγμένον, τοῖσ τῆσ Ἀφροδίτησ ὀργίοισ εἰλημμένον. ὦ πότνια Κύπρου καὶ Κυθήρων καὶ Πάφου μεδέουσ’, ἴθ’ ὀρθὴν ἥνπερ ἔρχι τὴν ὁδόν. ποῦ δ’ ἐστὶν ὅστισ ἐστί; παρὰ τὸ τῆσ Χλόησ. ὢ νὴ Δί’ ἔστι δῆτα. τίσ κἀστίν ποτε; ὁρᾶτε· γιγνώσκει τισ ὑμῶν; νὴ Δία ἔγωγε· κἀστὶν οὑμὸσ ἀνὴρ Κινησίασ. σὸν ἔργον ἤδη τοῦτον ὀπτᾶν καὶ στρέφειν κἀξηπεροπεύειν καὶ φιλεῖν καὶ μὴ φιλεῖν, καὶ πάνθ’ ὑπέχειν πλὴν ὧν σύνοιδεν ἡ κύλιξ. ἀμέλει ποιήσω ταῦτ’ ἐγώ. καὶ μὴν ἐγὼ ξυνηπεροπεύσω <σοι> παραμένουσ’ ἐνθαδί, καὶ ξυσταθεύσω τοῦτον. ἀλλ’ ἀπέλθετε. οἴμοι κακοδαίμων, οἱο͂σ ὁ σπασμόσ μ’ ἔχει χὠ τέτανοσ ὥσπερ ἐπὶ τροχοῦ στρεβλούμενον. τίσ οὗτοσ οὑντὸσ τῶν φυλάκων ἑστώσ; ἐγώ. ἀνήρ; ἀνὴρ δῆτ’. οὐκ ἄπει δῆτ’ ἐκποδών; σὺ δ’ εἶ τίσ ἡκβάλλουσά μ’; ἡμεροσκόποσ. πρὸσ τῶν θεῶν νυν ἐκκάλεσόν μοι Μυρρίνην. ἰδοὺ καλέσω ’γὼ Μυρρίνην σοι; σὺ δὲ τίσ εἶ; ἀνὴρ ἐκείνησ, Παιονίδησ Κινησίασ. ὦ χαῖρε φίλτατ’· οὐ γὰρ ἀκλεὲσ τοὔνομ τὸ σὸν παρ’ ἡμῖν ἐστιν οὐδ’ ἀνώνυμον. ἀεὶ γὰρ ἡ γυνή σ’ ἔχει διὰ στόμα. κἂν ᾠὸν ἢ μῆλον λάβῃ, Κινησίᾳ τουτὶ γένοιτο, φησίν. ὢ πρὸσ τῶν θεῶν. νὴ τὴν Ἀφροδίτην· κἂν περὶ ἀνδρῶν γ’ ἐμπέσῃ λόγοσ τισ, εἴρηκ’ εὐθέωσ ἡ σὴ γυνὴ ὅτι λῆρόσ ἐστι τἄλλα πρὸσ Κινησίαν. ἴθι νυν κάλεσον αὐτήν. τί οὖν; δώσεισ τί μοι; ἔγωγέ <σοι> νὴ τὸν Δί’, ἢν βούλῃ γε σύ· ἔχω δὲ τοῦθ’· ὅπερ οὖν ἔχω, δίδωμί σοι. φέρε νυν καλέσω καταβᾶσά σοι. ταχύ νυν πάνυ. ὡσ οὐδεμίαν ἔχω γε τῷ βίῳ χάριν, ἐξ οὗπερ αὕτη ’ξῆλθεν ἐκ τῆσ οἰκίασ· ἀλλ’ ἄχθομαι μὲν εἰσιών, ἔρημα δὲ εἶναι δοκεῖ μοι πάντα, τοῖσ δὲ σιτίοισ χάριν οὐδεμίαν οἶδ’ ἐσθίων· ἔστυκα γάρ.

상위

Lysistrata

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION