Aristotle, Choral, strophe 2

(아리스토텔레스, Choral, strophe 2)

νοῦσ οὐκ ἔνι ταῖσ κόμαισ ὑμῶν, ὅτε μ’ οὐ φρονεῖν νομίζετ’· ἐγὼ δ’ ἑκὼν ταῦτ’ ἠλιθιάζω. αὐτόσ τε γὰρ ἥδομαι βρύλλων τὸ καθ’ ἡμέραν, κλέπτοντά τε βούλομαι τρέφειν ἕνα προστάτην· τοῦτον δ’, ὅταν ᾖ πλέωσ, ἄρασ ἐπάταξα.

SEARCH

MENU NAVIGATION