Aristotle, Birds, Lyric-Scene, iambics

(아리스토텔레스, Birds, Lyric-Scene, iambics)

ξυνῆχ’ ὅτι βούλει τὸν χιτωνίσκον λαβεῖν. ἀπόδυθι· δεῖ γὰρ τὸν ποιητὴν ὠφελεῖν. ἄπελθε τουτονὶ λαβών. ἀπέρχομαι, κἀσ τὴν πόλιν γ’ ἐλθὼν ποιήσω τοιαδί· κλῇσον ὦ χρυσόθρονε τὰν τρομερὰν κρυεράν· νιφόβολα πεδία πολύπορά τ’ ἤλυθον ἀλαλάν. νὴ τὸν Δί’ ἀλλ’ ἤδη πέφευγασ ταυταγὶ τὰ κρυερὰ τονδὶ τὸν χιτωνίσκον λαβών. τουτὶ μὰ Δί’ ἐγὼ τὸ κακὸν οὐδέποτ’ ἤλπισα, οὕτω ταχέωσ τοῦτον πεπύσθαι τὴν πόλιν. αὖθισ σὺ περιχώρει λαβὼν τὴν χέρνιβα. εὐφημία ’στω. μὴ κατάρξῃ τοῦ τράγου. σὺ δ’ εἶ τίσ; ὅστισ; χρησμολόγοσ. οἴμωζέ νυν. ὦ δαιμόνιε τὰ θεῖα μὴ φαύλωσ φέρε· ὡσ ἔστι Βάκιδοσ χρησμὸσ ἄντικρυσ λέγων ἐσ τὰσ Νεφελοκοκκυγίασ. κὔπειτα πῶσ ταῦτ’ οὐκ ἐχρησμολόγεισ σὺ πρὶν ἐμὲ τὴν πόλιν τήνδ’ οἰκίσαι; τὸ θεῖον ἐνεπόδιζέ με. ἀλλ’ οὐδὲν οἱο͂́ν ἐστ’ ἀκοῦσαι τῶν ἐπῶν.

SEARCH

MENU NAVIGATION