Aristides, Aelius, Orationes, Ιἑροὶ λόγοι γ#

(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ιἑροὶ λόγοι γ#)

ἔτυχον μὲν διατρίβων ἐν Ἀδριανοῖσ, τοῦ θεοῦ πέμψαντοσ· ἦσαν δὲ αἱ πολλαὶ τότε καὶ συνεχεῖσ ἀπορίαι, οὔτε γὰρ τρέφεσθαι δυνατὸν ἦν μοι οὔθ’ ὅ τι γευσαίμην κατέχειν τοῦτο, ἀλλ’ εὐθὺσ συνίστατο σὺν πυρὶ πολλῷ καὶ τὴν φάρυγγα ἔκειρε καὶ τὸ πνεῦμα ἀπελάμβανε, καὶ σφάκελοι πυρώδεισ ἐχώρουν εἰσ κεφαλὴν ἄνω. καὶ πειρωμένῳ ἐμεῖν οὐκ ἀπήντα, ἀλλ’ ἦν καὶ ῥανὶσ ἀντὶ τρικυμίασ, διὰ τὸ ἐνίσχεσθαί τε καὶ πνιγμὸν φέρειν, μόλισ δ’ ἂν καὶ μετὰ πολλοῦ θορύβου καὶ πολλῆσ ἀπογνώσεωσ ἀπηλλάγην οὐκ ἀναιμωτὶ, ἀλλ’ ἀνεξαίνετο ἅπασ ὁ πόροσ καὶ καθίστατο ἀντ’ ἄλλου τραύματοσ. καὶ ὁ κάματοσ δὴ καὶ ἡ πᾶσα τοῦ σώματοσ ἀσθένεια καὶ κάθαρσισ κατὰ λόγον τῶν συμβαινόντων ἦν.

καὶ τῶν φίλων καὶ τῶν εἰωθότων παρῆν οὐδεὶσ, ἀλλ’ ἀπεδήμουν ἄλλοσ ἄλλοσε, ὅτι μὴ εἷσ τισ ἔτυχε διαιτώμενοσ ἐν τοῖσ ὕδασι τότε, ὃν ἐγὼ ἔτι πρόσθεν ἐδόκουν ὄναρ κειμένῳ μοι καθ’ ὁδὸν μόνῳ, τοῦ ἵππου ἐφ’ οὗ καθήμην πεπτωκότοσ, εἰπεῖν ὅτι καὶ τοῦτο παρὰ τῆσ εἱμαρμένησ συμβαίη, μόνον με ἀπολειφθῆναι. τοῦτο μὲν δὴ ἐν Περγάμῳ προγεγόνει πρὸ τῆσ ἐξόδου μικρόν· τότε δὲ ἐν τοῖσ Ἀδριανοῖσ ἀπορουμένῳ μέμνημαι τοιοῦτον ὄναρ γενόμενον· ἐδόκουν ἐπὶ σχεδίασ φέρεσθαι ἐν τῷ Αἰγυπτίῳ πελάγει μόνοσ, εἶναι δὲ τῆσ σχεδίασ ἐπ’ ἄκρῳ τε καὶ τῷ πρὸσ τὴν γῆν· ἀποροῦντι δέ μοι προφανῆναι τὸν τροφέα Ζώσιμον ἵππον ἔχοντα ἐν τῇ γῇ, καί πωσ ἐκβῆναί τε καὶ λαβέσθαι ἀσμένωσ τοῦ ἵππου. καὶ τοῦτο μὲν οὕτωσ. ἐδόκουν δὲ καὶ διὰ τῆσ Ἀλεξανδρείασ διεξιὼν διδασκαλεῖα παίδων ὁρᾶν· οἱ δ’ ἀνεγίγνωσκόν τε καὶ ᾖδον τὰ ἔπη τάδε, ὑπηχοῦντεσ ὡσ ἥδιστον πολλοὺσ δ’ ἐκ θανάτοιο ἐρύσατο δερκομένοιο ἀστραφέεσσι πύλῃσιν ἐπ’ αὐτῇσιν βεβαῶτασ Αἴ̈δεω. ταῦτα δ’ ἐστὶ τῶν ἡμετέρων ἐπῶν, ἃ πρῶτα σχεδὸν ἐποιήσαμεν τῷ θεῷ. θαυμάζειν οὖν ὅπωσ ἤδη διαπεφοιτηκότα εἰσ τὴν Αἴγυπτον εἰή καὶ χαίρειν ὑπερφυῶσ, ὅτε δὴ τυγχάνοιμι κατειληφὼσ ᾀδόμενα τἀμαυτοῦ. καὶ τὰ μὲν κεφάλαια τῶν ἐνυπνίων τοιαῦτά ἐστιν. ἡμέρασ δὲ γενομένησ, ἔτυχε γάρ μοι παρὼν ἵπποσ, ἀναβαίνω τε εὐθὺσ καὶ ὃν οὐδ’ ἂν εἷσ ᾠήθη διαρκέσαι μέχρι τῆσ πρώτησ ἐξόδου, δρόμουσ τε ἀπελαύνω τὸν ἵππον καὶ γίγνομαι ῥᾴων θέοντοσ ἔτι, καὶ ἀπῄει τῶν ἄνω πολὺ τοῦ βάρουσ καί τισ δύναμισ ὡσ ἐν τοιούτοισ συνελέγη, καὶ ἦσαν πάλιν ἐλπίδεσ. ἐγένετο δέ μοι καὶ νύκτωρ φωνὴ λέγοντόσ του, τεθεράπευσαι, καὶ ταῦτα ἐν αὐτοῖσ τοῖσ ἀπορωτάτοισ. ὃν μὲν οὖν τρόπον εἴσ τε τὴν Πέργαμον πάλιν ἀπεσώθην καὶ τίν’ ἐφεξῆσ δίαιταν διῃτώμην ἀνάγκη παραλιπεῖν διὰ πλῆθοσ τῶν τε λόγων καὶ τῶν πραγμάτων. ἑτέραν δὲ ἔξοδον ἐξῆλθον εἰσ τὰ ὕδατα ἐν ἀκμῇ θέρουσ, καὶ προείρητο ἐπανήκειν εὐθέωσ λουσάμενον, κιννάμωμον κόψαντα καὶ πάσαντα τὸν τράχηλον κύκλῳ.

τούτουσ αὖ σταδίουσ τετταράκοντα καὶ διακοσίουσ τὸ συναμφότερον ἤνυσα, πνίγουσ ὄντοσ θαυμαστοῦ, καὶ ῥᾷον ἤνεγκα τὸ δίψοσ ἤ τισ ἂν ἐκ βαλανείου βαδίζων οἴκαδε. αὖθισ αὖ πέμπει με προστάξασ πιεῖν ψυχρὸν, καὶ ἔπιον τὸ σύμπαν. καὶ ταῦτα μὲν εἰσ τοσοῦτον τὸ νῦν εἶναι. τὰ δ’ ἐν Λεβέδῳ συμβάντα, ἐπέμφθην μὲν ἀπὸ κατακλίσεωσ, ἣν ἐν Σωτήρων ἐγκατεκεκλίμην, αὐτοῦ καὶ τοῦτο ἐπιτάξαντοσ, οὕτωσ ἀπειρηκὼσ ὥστ’ οὐδ’ ἐπὶ τῆσ κλίνησ οἴκοι εἶχον ἀνταρκεῖν. καὶ ἦν δὴ ὁ ἰατρὸσ Σάτυροσ ἐν Περγάμῳ κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον σοφιστὴσ, ὡσ ἐλέγετο, οὐ τῶν ἀγεννῶν. οὗτοσ ἐμοὶ προσελθὼν κατακειμένῳ καὶ τοῦ τε θώρακοσ καὶ τῶν ὑποχονδρίων ἁψάμενοσ, ἐπειδὴ προϊόντοσ τοῦ λόγου τὰσ καθάρσεισ τοῦ αἵματοσ ἤκουσεν ὅσαι γεγόνασί μοι, τὸ μὲν αἷμα ἐπισχεῖν ἐκέλευε καὶ μὴ καταλύειν τὸ σῶμα· ἐγὼ δέ σοι, ἔφη, δώσω τι κατάπλασμα πάνυ κοῦφον καὶ ἁπλοῦν, ὃ συνθεῖναι ἐπὶ τοῦ στομάχου καὶ τῶν ὑποχονδρίων, καὶ εἴσει δὴ ὁπόσον τι ὀνήσει. ταῦτα συνεβούλευε, κἀγὼ τὸ μὲν τοῦ αἵματοσ οὐκ ἔφην εἶναι κύριοσ οὔτε οὕτωσ οὔτ’ ἐκείνωσ ποιεῖν, ἀλλ’ ἑώσ ἂν ὁ θεὸσ προστάττῃ ἀφαιρεῖν, ὑπακούσεσθαι καὶ ἑκὼν καὶ ἄκων, μᾶλλον δὲ οὐδέποτε ἄκων· τὴν δόσιν δὲ οὐκ ἔφυγον τοῦ Σατύρου, ἀλλ’ ἐφύλαττον λαβών· τὸ δ’ ἦν ἄρα οὐκ Ἀμαλθείασ κέρασ. ὡσ δ’ εἰσ τὴν Λέβεδον κομίζομαι καὶ μάλ’ ἀπροσδοκήτωσ καὶ ἀγαπητῶσ διαγενόμενοσ, τοῦτο μὲν ἤδη πᾶν ἐδόκει κέρδοσ εἶναι. ἐδεόμην δὲ συχνῆσ τῆσ βοηθείασ, καὶ τοῖσ ὕδασι μόλισ τε καὶ πεφεισμένωσ ὡμίλουν. ἔδοξεν οὖν μοι τὸ τοῦ Σατύρου φάρμακον θεῖναι κατὰ τοῦ στομάχου τε καὶ τοῦ στήθουσ, ὥσπερ ὁ Σάτυροσ παρηγγέλκει· πάντωσ δὲ οὐδὲν μέγα ἐκβαίνειν τῆσ θεραπείασ τῆσ παρὰ τοῦ θεοῦ. εὐθὺσ μὲν οὖν οὐ προσεῖτό με ἡ πρώτη προσβολὴ, ἀλλ’ ἐδόκει ψυχρότερον εἶναι· ὅμωσ δὲ ἔδοξέ μοι διακαρτερεῖν καὶ παρέχειν τῷ φαρμάκῳ, εἰ ἄρα ἀλλὰ τῷ χρόνῳ τι ἀνύσειε.

καὶ οὕτω δὴ τό τε στῆθοσ ψύχεται ψύξιν δεινὴν καὶ βὴξ ἐπιγίγνεται πυκνή τε καὶ ἰσχυρὰ, καὶ ἀπορίᾳ εἰχόμην, καὶ ὁ θεὸσ σημαίνει φθόην εἶναι. καὶ τῆσ ἐπιούσησ οἱ κρόταφοι καὶ ὁ κύκλοσ τοῦ προσώπου ἅπασ κατετείνετο, καὶ σιαγόνεσ συνεκέκλειντο καὶ θόρυβοσ ἦν εἴπερ ποτέ. ὡσ δὲ ἐχάλασα μικρόν τι, ἐνθύμιον γίγνεταί μοι χρήσασθαι τῷ θεῷ τῷ ἐν Κολοφῶνι καὶ περὶ τῶν παρόντων καὶ περὶ πάσησ τῆσ ἀσθενείασ. ἀπέχει δὲ ἡ Κολοφὼν τῆσ Λεβέδου οὐ πολὺ, καὶ ἡ νὺξ ἐτύγχανεν ἡ ἱερὰ ἐπικειμένη. δόξαν ταῦτα, πέμπω τὸν Ζώσιμον. ἐπελθούσησ δὲ τῆσ νυκτὸσ τῷ μὲν Ζωσίμῳ γίγνεται τόδε τὸ μαντεῖον φέρον εἰσ ἐμὲ ἰήσεταί σε νοῦσον ἠδ’ ἀκέσσεται Ἀσκληπιὸσ, πόλισμα Τηλέφου κλυτὸν τιμῶν, Καίκου ναμάτων οὐ τηλόθεν. ἐμοὶ δὲ τῆσ αὐτῆσ νυκτὸσ τάδε ἐγίγνετο, ὡσ κεφαλαίων ἀπομνημονεῦσαι. ἐδόκουν ἐπὶ τῆσ πατρῴασ ἑστίασ εἶναι, ἐν δὲ τῷ τοίχῳ οὗ τὰ ἕδη τῶν θεῶν ἐπιγράμματα εἶναι τοιάδε· οἱ δεῖνεσ σωθέντεσ ἐκ τῶν ἐσχάτων θεοῖσ πᾶσι χαριστήρια· καὶ ἐφαίνετο δὴ τῶν θυσιῶν ἴχνη. καὶ ἐμοὶ μέν γε ἡ ὄψισ αὕτη τῆσ συνεχείασ τῶν θυσιῶν ἦρξεν, οὐ μᾶλλόν τι πρὸσ τὸ ὄναρ ἀφορῶντι, ἀλλ’ ἅμα μὲν τοιαῦτ’ ἦν τὰ γιγνόμενα ἐκ τῶν θεῶν, ἅμα δ’ ἡ γνώμη οὕτω κατεσκευάσθη. ἐκ δ’ οὖν τῆσ Λεβέδου μετ’ εὐθυμίασ ἀνεχωρήσαμεν, ἡνίκα ἐδόκει τῷ θεῷ, καὶ ῥᾳστώνησ ἀπέλαυσα λόγου ἀξίασ. ὃ δ’ εἶπον περὶ τῆσ φθόησ, ἐπεσημήνατο ὕστερον πρὸσ τὸν νεωκόρον ὁ θεὸσ, ὡσ αὐτὸσ ἐμοὶ διηγεῖτο ὁ Ἀσκληπιακὸσ, οὐδὲν παρ’ ἐμοῦ προακηκοώσ· ἔφη γὰρ ἀκοῦσαι τοῦ θεοῦ λέγοντοσ ὡσ ἄρα φθόην μὲν καὶ κατάρρουν περιῃρηκὼσ εἰή μου, τὸν δὲ στόμαχον ἰῷτο. ἐν δὲ δὴ καὶ Νηρίτῳ τῶν τροφέων ἑνὶ τῶν ἐμῶν περὶ τὸν αὐτὸν μάλιστα χρόνον θαυμαστὰ οἱᾶ ἐνεδείξατο. οἶμαι γὰρ δόξαι τὸν θεὸν αὐτῷ λέγειν ἅμα τῷ Τελεσφόρῳ γενόμενον, βλέποντα εἰσ ἐμὲ, ὡσ ἄρα τούτου τά τε ὀστᾶ δέοι ἐξελεῖν καὶ νεῦρα ἐνθεῖναι, τὰ γὰρ ὄντα ἀπειρηκέναι· καὶ αὐτὸν μὲν δὴ ἐν παντὶ εἶναι καὶ ἀγωνιᾶν, ταῦτα ἀκούοντα περὶ ἐμοῦ, τὸν δὲ θεὸν φάναι παραμυθούμενον καὶ διδάσκοντα ὡσ ἄρα οὐκ ἄντικρυσ ἐκκόψαι τὰ ὀστᾶ οὐδὲ τὰ νεῦρα τὰ ὄντα ἐκτεμεῖν, ἀλλὰ δεῖν οἱο͂ν ἀλλοίωσίν τινα τῶν ὄντων γίγνεσθαι, οὕτω πολλῆσ καὶ ἀτόπου δεῖν τῆσ ἐπανορθώσεωσ. καὶ δίδωσιν ἰάμα τῷ Νηρίτῳ φράζειν ἐμοὶ, τῆσ ἡμέρασ εἰσ τρὶσ ἐλαίῳ ἁλῶν οὐκ ἔχοντι·

καὶ ἐποίουν ἐξ ἐκείνου οὕτωσ, καὶ πειρωμένῳ συνέφερεν ἐπὶ τὸ βέλτιον. ταυτὶ δὲ ἕτερα ἐπὶ τῆσ πατρῴασ ἑστίασ συνέβη μοι, κατ’ αὐτὴν ἀκμὴν χειμῶνόσ τε καὶ ἅμα τῆσ νόσου. κατεκείμην ἐπ’ ἀρίστῳ, καὶ ἐπῆλθε τῆσ κεφαλῆσ ἀλγήματα ἰσχυρὰ καὶ δεινὰ, καὶ τὸ πρόσωπον κατετείνετο, καὶ τὰ χείλη συνεκέκλειτο, καὶ ἦν ἀπορία πολλή. συσπειραθεὶσ δὲ ὡσ εἶχον εἰσῇξα εἰσ τὸ δωμάτιον οὗ κάθευδον, καὶ κατακλίνομαι ὅντινα δὴ τρόπον, καὶ πῦρ ἐπιγίγνεται πολὺ καὶ σφοδρόν· καὶ ὅπωσ ἀναπνεύσαιμι οὐκ εἶχον, ἀλλ’ ἦν οἰμωγὴ τῆσ τε μητρὸσ καὶ τροφοῦ καὶ τῶν ἄλλων οἰκετῶν, καὶ ὅτε δὴ Ζώσιμοσ συνετετάρακτο, καί πωσ ἔνευσα τοῖσ πλείοσιν ἔξοδον καὶ παρετετάγμην πρὸσ τὸ συμβησόμενον. καὶ δὴ μετὰ τοῦτο ἡλίου τε ἦν δύσισ, ἢ καὶ ἔτι πορρωτέρω, καὶ ἐπιγίγνεται σπασμὸσ ἐπὶ τῷ πυρετῷ οὔτε τισ ῥητὸσ οὔθ’ οἱο͂ν ἄν τισ καὶ διανοηθείη, ἀλλ’ εἵλκετο πάσασ ἕλξεισ τὸ σῶμα, καὶ τὰ μὲν γόνατα ἄνω πρὸσ τὴν κεφαλὴν ἐφέρετο, καὶ προσερρήγνυτο, τὰσ δὲ χεῖρασ οὐχ οἱο͂́ν τ’ ἦν κατέχειν, ἀλλ’ εἰσ τὸν τράχηλον καὶ τὸ πρόσωπον ἐνέπιπτον· τὸ δὲ στῆθοσ ἔξω προεωθεῖτο καὶ τὸ νῶτον εἰσ τοὔπισθεν ἀντεσπᾶτο ὥσπερ ἱστίον ἐξ ἀνέμου κεκυρτωκόσ. ἠρέμει δὲ οὐδὲν τοῦ σώματοσ οὐδὲ μικρόν τι παρήλλαττε τοῦ κατὰ φύσιν, ἀλλ’ ἦν ἐπὶ πλεῖστον ἡ κίνησισ καὶ ἡ τῶν ὀδυνῶν κατάτασισ ἄρρητοσ, οὔτε σιωπᾶν ἐῶσα καὶ πρὸσ τὴν φωνὴν ἔτι μεῖζον ἀπαντῶσα. ταῦτα δ’ ἐγίγνετο καὶ εἰσ μέσασ νύκτασ καὶ πρόσω μηδὲ μικρὸν ἀνιέντα· ἔπειτα τῆσ μὲν ἀκμῆσ ἀφεῖλέ τι, οὐ μὴν παντάπασί γε ἐπαύσατο. ἐρίων δ’ ἦν θερμῶν ὑποβολή τε καὶ περιβολὴ συνεχὴσ καὶ πυρίασ πᾶσα ἰδέα, καὶ μόλισ οὕτω διαγίγνομαι. καὶ πρὶν ἡμέραν εἶναι, ἔθει τισ ἰατρὸν καλῶν. ἧκεν εἴτε δὴ τῆσ ἐπιούσησ εἴτε καὶ ἡμέρᾳ ὕστερον. καὶ μεσημβρίασ μοι δοκεῖν πάλιν προσβολή τισ προσῄει, καὶ μετ’ οὐ πολὺ διεχώρει κάτω μέλαινα.

καὶ καθημένῳ ἐπὶ τοῦ δίφρου ἐπιγίγνεται ἔκλυσισ δεινὴ καὶ ἱδρὼσ καὶ λειποθυμία. καὶ ὁ ἰατρὸσ ἐτεθορύβητό τε καὶ τροφὴν ἠξίου προσφέρειν· τὸ δ’ οὐ τοιοῦτον ἄρα ἦν. νύξ τ’ ἐπιγίγνεται, οἱᾶ δὴ ἐν κλυδωνίῳ καὶ σάλῳ, καὶ κατέδαρθον σχεδὸν ὅσον εἰσ ὄναρ. καί μοι γίγνεται πρόσταγμα πορευθῆναι πρὸσ τὴν τῶν τροφέων ἑστίαν, καὶ προσκυνῆσαι τὸ ἕδοσ τοῦ Διὸσ πρὸσ ᾧ ἐτρεφόμην· καὶ φωναί τινεσ, οἶμαι, καὶ ὁ τρόποσ τῆσ ἱκετείασ διῄρητο. χιὼν δ’ ἦν οὐκ ὀλίγη καὶ δυσέξοδα παντελῶσ, καὶ ἀπεῖχε τὸ οἰκίδιον τῆσ οἰκίασ πλέον ἢ στάδιον. ἀνέβην ἵππον καὶ ᾠχόμην, καὶ προσεκύνησα, καὶ οὐκ ἔφθην ἐπανελθὼν, καὶ πάντα ἐκεῖνα καθειστήκει. τὰ δ’ ὑπὲρ τὸν τράχηλον καὶ τὰσ ἀπὸ τῶν νώτων κατατάσεισ καὶ τὸν ἀκριβούμενον ὀπισθότονον ἤδη τόνδε τρόπον ἰάσατο εὐθὺσ, ἐπειδὴ τὴν δύσπνοιαν ἐξιάσατο. χρῆμα ἔφη βασιλικὸν εἶναι· χρῆναι δ’ αὐτὸ λαβεῖν παρὰ τῆσ γυναικόσ. καί πωσ ἐκ τούτων ἐφάνη διάκονοσ τῶν βασιλείων πρὸσ τῷ τοῦ Τελεσφόρου νεῷ τε καὶ ἕδει, λευχείμων τε καὶ ἐζωσμένοσ, καὶ κατὰ τὰσ θύρασ, οὗ ἡ Ἄρτεμισ, ᾔει ἔξω ὑπὸ κήρυκοσ, φέρων τῷ βασιλεῖ τὸ λοιπὸν τοῦ χρήματοσ. τὸ μὲν δὴ ὄναρ ὡσ ἀμυδρῶσ ἀπομνημονεῦσαι τοιοῦτον μάλιστα ἐγένετο. ἐπεὶ δ’ ἐλθὼν εἰσ τὸ ἱερὸν γίγνομαι περιιὼν κατὰ τὸν Τελεσφόρον, ἐπέρχεται ὁ νεωκόροσ ὁ Ἀσκληπιακὸσ, καὶ ὡσ ἔτυχεν ἑστὼσ πρὸσ τῷ ἕδει, φράζω πρὸσ αὐτὸν τὴν ὄψιν τὴν γενομένην μοι, καὶ ἠρώτων τί ἂν εἰή τὸ χρῆμα, ἢ τίσ ἂν χρήσαιτο. καὶ ὃσ ἀκούσασ καὶ θαυμάσασ, ὥσπερ εἰώθει, Οὐ μακρὰ, ἔφη, ἡ ζήτησισ οὐδ’ ὁδοῦ πολλῆσ, ἀλλ’ ἐνθένδε σοι φέρω· κεῖται γὰρ παρὰ τοῖσ ποσὶ τῆσ Ὑγιείασ, ἀρτίωσ γε θείσησ Τύχησ ταύτησ, ἐπειδὴ τάχιστα ἀνεῴχθη τὸ ἱερόν. ἦν δὲ ἡ Τύχη γυνὴ τῶν ἐπιφανῶν. καὶ παρελθὼν εἰσ Ὑγιείασ κομίζει τὸ χρῆμα· καὶ χρίομαι ὡσ ἔτυχον προσεστώσ. ἦν δὲ καὶ τὸ χρῆμα τῆσ εὐωδίασ θαυμαστὸν οἱο͂ν καὶ ἡ δύναμισ εὐθὺσ ἐπίδηλοσ. θᾶττον γὰρ ἢ εἴρηκα ἀνείθη ἡ τάσισ. ἐρωτήσασ δ’ ὕστερον τὸν νεωκόρον ἔγνων ὅτι εἰή κάθαρσισ τριῶν, ὀποῦ τε ᾧ χριόμεθα καὶ μύρου ναρδίνου καὶ ἑτέρου μύρου τῶν πολυτελῶν, ἔστι δ’, οἶμαι, τοῦ φύλλου ἐπώνυμον. σκευάσασ δὲ ἐχρώμην οὕτωσ τὸ λοιπὸν καὶ πάντα ἐκεῖνα ἐκεχάλαστο.

ἐφάνη δὲ καὶ ὁ Τελεσφόροσ νύκτωρ, χορεύων περὶ τὸν τράχηλόν μου, καὶ ἀπέλαμπεν ἐν τῷ καταντικρὺ τοίχῳ σέλασ ὥσπερ ἐξ ἡλίου. περὶ δὲ τὸν χρόνον τοῦτον ἅμα τοιόνδε ἦν μοι, εἴτε ἐμοῦντι τῆσ ἑσπέρασ ἤδη εἴτε καὶ οὔπω ἦσαν οἱ ἔμετοι. κάρυον καὶ ἰσχάδα καὶ φοίνικοσ βάλανον καὶ ἅμα ἄρτου τι πρὸσ αὐτοῖσ ἐσθίειν ἐδεῖτο ἐξ εὐνῆσ. τούτοισ δὲ ἐχρώμην τε ἐκ τοῦδε ἐπὶ τῷ χρήματι. στομάχου τε καὶ ὑποχονδρίων καὶ τοῦ περὶ ταῦτα τόπου φάρμακον δίδωσι καταπλαστὸν ἀνωτέρω μοι δοκεῖν τούτων. δίδωσι δὲ τοιαύτην δόξαν παραστήσασ· Ἀσκληπιακὸν τὸν ἰατρὸν ἐδόκουν εἰσελθόντα ὡσ ἐμὲ καὶ ἐπισκοποῦντα καταπλάττειν, διὰ δικτάμνου καλουμένῳ φαρμάκῳ, καὶ ἅμα προλέγειν τριάκονθ’ ἡμέρασ χρήσασθαι. ἐχρώμην, καὶ ἥ τε δὴ τριακοστὴ νὺξ ἧκε καὶ τὸν Ἀσκληπιακὸν αὖθισ ἐδόκουν ἐλθόντα ἀφαιρεῖν τὸ κατάπλασμα. χρόνῳ δὲ ὕστερον ἐκ τεττάρων τι συνθεὶσ ἐπέθηκεν, ὧν τὰ μὲν δύο μέμνημαι, πίτταν ἐξ οἴνου καὶ οἴσυπον, τὼ δύο δὲ, εἰ φανείη τὰ ὀνείρατα, ἀναπληρώσομεν. καὶ μὴν περί γε τοῦ ὀνόματοσ τοῦ φαρμάκου τοῦ θηρείου τοιόνδε μέμνημαι. ἔτυχον μὲν ἅπασ ἐσθίων καὶ πολὺ τῆσ ἡμέρασ ἀπολιπὼν, ὁ δὲ δειπνεῖν τε ἐπέταξε καὶ ἀναστάντα πιεῖν τοῦ φαρμάκου τούτου· καὶ εἰσ πέντε ἑξῆσ ἡμέρασ ἐγένετο, οὗ τοὺσ ἰατροὺσ τἀναντία ᾔδειν κελεύοντασ, ὁπότε τισ μέλλοι πίεσθαι, μὴ δειπνεῖν, καὶ τέωσ εἰώθει. αὖθισ δὲ ἐκέλευσε πρὸσ ἄρτῳ φαγεῖν τοῦ αὐτοῦ τούτου φαρμάκου, καὶ ἔφαγον πρὸσ τῷ τρίποδι τῷ ἱερῷ, ἀφορμήν τινα ταύτην ἀσφαλείασ ποιούμενοσ. Φίλωνοσ δέ τισ ἐστὶν, οἶμαι, κρᾶσισ φάρμακον ἕτερον. ταύτησ ἐγὼ μὲν οὐδ’ ὀσφρᾶσθαι οἱο͂́σ τ’ ἦν πρὸ τοῦ, τοῦ δὲ θεοῦ σημήναντοσ χρῆσθαί τε καὶ ἅμα τὴν ὡρ́αν ἣν ἔδει, οὐ μόνον εὐχερῶσ ἔπιον, ἀλλὰ καὶ πιὼν ἡδίων καὶ ῥᾴων εὐθὺσ ἦν. ἄλλα τοίνυν μυρία ἂν εἰή λέγειν φαρμάκων ἐχόμενα, ὧν τὰ μὲν αὐτὸσ συντιθεὶσ, τὰ δὲ τῶν ἐν μέσῳ καὶ κοινῶν ἐδίδου θεραπείαν τοῦ σώματοσ, ὡσ ἑκάστοτε συμβαίνοι. ὅτε δὲ ἡ συνέχεια τῶν κατάρρων ἦν καὶ ἡ ὑπερώα πυρίκαυτοσ, καὶ σταφυλὴ ἐφειστήκει, καὶ φλέβεσ οὐκ ἐπεῖχον τεινόμεναι, βιβλίον τι τῶν σπουδαίων ἔδοξα ἀναγιγνώσκειν, οὗ τὰ μὲν καθ’ ἕκαστον, πάλιν γὰρ τὸν αὐτὸν ἐρῶ λόγον, οὐκ ἂν ἔχοιμι εἰπεῖν.

πῶσ γὰρ τοσοῦτόν γε ὕστερον, ἄλλωσ τε καὶ τῆσ ἀπογραφῆσ τὸ τῇ μνήμῃ προσέχειν ἀφελομένησ; ἀλλὰ πρὸσ τῷ τέλει τοῦ βιβλίου τοιάδε μάλιστα ἐνῆν. ἦν δὲ ὡσ ἐπί τινοσ τῶν ἀγωνιστῶν λεγόμενα. ταῦτα δὴ πάντα ὁ θεὸσ συλλογισάμενοσ καὶ ὁρῶν τὸ ῥεῦμα ἄρδην φερόμενον προσέταξεν ὕδωρ πίνειν, οἴνου δὲ ἀπέχεσθαι, εἴ τι δεῖται νικῆσαι· ἃ δὴ καὶ σοὶ, ἔφη, ἔξεστι μιμησαμένῳ στεφανοῦσθαι ἢ συστεφανοῦσθαι. ἐνταῦθα ἔληγεν. εἶθ’ ὑπεγέγραπτο τοῦ λόγου δὴ τοὐπίγραμμα, φιλοστέφανοσ, ἢ φιλησιστέφανοσ. ὅσον μὲν οὖν τινα χρόνον διήνεγκα τὴν ὑδροποσίαν, οὐδὲ τοῦτο ἔχω λέγειν· ὅτι δ’ εὐκόλωσ τε καὶ ῥᾳδίωσ ἀεί πωσ πρότερον δυσχεραίνων τὸ ὕδωρ καὶ ναυτιῶν. ὡσ δὲ καὶ τοῦτο ἐλελειτούργητο, τοῦ μὲν ὕδατοσ ἀφίησί με, οἴνου δὲ ἔταξε μέτρον, καὶ ἦν γε τὸ ῥῆμα ἡμίνα βασιλική· γνώριμον δή που ὅτι ἔφραζεν ἡμικοτύλιον. ἐχρώμην τούτῳ καὶ οὕτωσ ἤρκει ὡσ οὐκ ἤρκει πρότερον τὸ διπλάσιον, ἔστι δ’ ὅτε καὶ φειδομένῳ ὑπὸ τοῦ δεδιέναι μὴ ἐπιλείπῃ περιῆν. οὐ μὴν τοῦτό γε ἐποιούμην ἐξαίρετον εἰσ τὴν ὑστεραίαν, ἀλλ’ ἐξ ἀρχῆσ ἔδει τῷ μέτρῳ στέργειν. ἐπεὶ δὲ καὶ ταύτην εἶχε τὴν πεῖραν, ἀφίησιν ἤδη πίνειν πρὸσ ἐξουσίαν, οὑτωσί πωσ χαριεντισάμενοσ, ὅτι μάταιοι τῶν ἀνθρώπων εἰε͂ν ὅσοι τῶν ἱκανῶν εὐποροῦντεσ μὴ τολμῶσιν ἐλευθέρωσ χρῆσθαι. καὶ τὸ βιβλίον αὐτὸ τοῦτο ἐδόκει εἶναι Ἀντισθένουσ περὶ χρήσεωσ· ἔφερε δὲ εἰσ οἶνον, καὶ Διονύσου προσῆν τινα σύμβολα. οὕτω δ’ οὖν ὑπὸ τῆσ συνηθείασ διεκείμην, ὥστε καὶ ἐφέντοσ τοῦ θεοῦ μικρόν τι παρήλλαττον πίνων τοῦ μέτρου. καί τινα ἐπόθουν τρόπον τὴν ταμιείαν τὴν τότε.

ἦν δέ τισ χρόνοσ οὗτοσ, ὅτ’ ἐμψύχων τε ἀπειχόμην, πλὴν ἀλεκτρυόνοσ, καὶ λαχάνων ἁπάντων, πλὴν ἀγρίων καὶ θριδακίνησ, καὶ τραγημάτων δ’ ἀπειχόμην πάντων. ἤδη δή ποτε καὶ ὅλωσ ἑνὶ χρῆσθαι προσέταξε, καὶ ἐχρώμην ἀλεκτρυόνι, ᾧ καὶ μόλισ καὶ τοῦτο ἐπετάττετο. καὶ τούτων τὰ μὲν σὺν ἀλουσίαισ καὶ φλεβοτομίαισ καὶ κλύσμασι διηνέγκαμεν, τὰ δ’ ὡσ ἕκαστον τύχοι. ἰχθύων δὲ καὶ ἓξ ἔτη πάντων ἀπεσχόμην· ὑείων δὲ οὐκ οἶδα ὁπόσον τι. πάλιν δὲ συγχωρήσαντοσ ἐχρώμην ἀμφοτέροισ. εἶτ’ ἐν μέρει τὰ μὲν εἰργόμην ἂν, τὰ δ’ ἐχρώμην, ὡσ ἑκάτερον ἐφ’ ἑκατέρου συμβαίνοι. καὶ μὴν γάρου γε εἶρξε καθάπαξ· οὐ γὰρ εἶναι τῇ κεφαλῇ σωτήριον, ἥκιστα δὲ ὀδοῦσιν. ἰάματα δὲ ὀδόντων ἔδωκε. πρῶτον μὲν ἦν λέοντοσ ὀδόντα καῦσαι καὶ κόψαντα χρῆσθαι σμήγματι, δεύτερον δὲ ὀπῷ διακλύζειν τούτῳ δὴ τῷ χρήματι· μετὰ ταῦτα πέπερι, καὶ προσέθηκε θέρμησ οὕνεκα· ἐφ’ ἅπασι δὲ στάχυσ Ἰνδικὸσ, σμῆγμα καὶ οὗτοσ. καὶ ταῦτα μὲν τῶν νεωστὶ φανθέντων ἐστί· βοείων δὲ εἴρχθην τοῦτον τὸν τρόπον. χρησμὸν ἐδόκουν ἐκπεπτωκέναι Ζωσίμῳ, μέχρι τούτου βιώσεσθαι μέχρι ἂν ἡ βοῦσ ἡ κατ’ ἀγρὸν ζῇ. καὶ δῆτα φάναι πρὸσ αὐτὸν, οἶσθ’ οὖν τὸν χρησμὸν ὅ τι νοεῖ; βοείων κρεῶν ἀπέχεσθαί σοι κελεύει. ὁ δ’ ἐλέγετο ὁ Ζώσιμοσ πρὸσ τῇ ψύξει, ἐξ ἧσ ἀπέθανε, καὶ βοείου τινὸσ ἐκ θυσίασ ἁψάμενοσ βλαβῆναι. ἦν οὖν οἱᾶ εἰκὸσ ἀκρίβεια πολλὴ καὶ πρόνοια μηδ’ ἄκρῳ τῷ δακτύλῳ προσαψάμενον λαθεῖν. καὶ χρόνῳ ὕστερον οἱ πολλοὶ καὶ πυκνοὶ σεισμοὶ γίγνονται ἐπὶ Ἄλβου ἄρχοντοσ τῆσ Ἀσίασ, καὶ τοῦτο μὲν δὴ Μυτιλήνη κατηνέχθη μικροῦ πᾶσα, τοῦτο δὲ ἐν πολλαῖσ τῶν ἄλλων πόλεων πολλὰ ἐκινήθη, κῶμαι δὲ ἄρδην ἀπώλοντο, Ἐφέσιοι δὲ καὶ Σμυρναῖοι παρ’ ἀλλήλουσ ἔθεον θορυβούμενοι, ἡ δὲ συνέχεια θαυμαστὴ καὶ τῶν σεισμῶν καὶ τῶν φόβων. καὶ τοῦτο μὲν εἰσ Κλάρον θεωροὺσ ἔστελλον καὶ περιμάχητον ἦν τὸ μαντεῖον, τοῦτο δὲ ἱκετηρίασ ἔχοντεσ περὶ τοὺσ βωμοὺσ καὶ τὰσ ἀγορὰσ καὶ τὰ κύκλῳ τῶν πόλεων περιῄεσαν, οὐδεὶσ οἴκοι μένειν θαρρῶν· καὶ τελευτῶντεσ ἱκετεύοντεσ ἀπεῖπον.

τοιούτων δὲ ὄντων ὁ θεὸσ κελεύει μοι διατρίβοντι τότε ἐν Σμύρνῃ, μᾶλλον δὲ ἐν τῷ πρὸ τῆσ πόλεωσ χωρίῳ, θῦσαι βοῦν δημοσίᾳ τῷ Διὶ τῷ σωτῆρι. ἀναχωροῦντοσ δέ μου καὶ ὑποπτεύοντοσ, καὶ δεδιότοσ τὴν προτέραν ἐκείνην πρόρρησιν, ἐγένετο μέν τι καὶ τοιοῦτον ἐννοίασ, ὡσ οὐ θήλειάν γε μέλλοιμι θύσειν, καὶ ὡσ οὐδ’ ἀνάγκη γεύεσθαι. σαφέστατον δὲ καὶ ᾧ θαρρήσασ ἔθυσα τόδε γίγνεται. ἔδοξα γὰρ ἑστῶτί μοι παρ’ αὐτὸν τὸν βωμὸν τοῦ Διὸσ ἐν τῇ ἀγορᾷ καὶ δεομένῳ φῆναι σημεῖον εἰ λῷον θύσαι, ἀστέρα λαμπρὸν διᾷξαι δι’ ἀγορᾶσ κυροῦντα τὴν θυσίαν. οὕτω θαρρήσασ ἔθυσα. τὸ δὴ μετὰ τοῦτο ὅτῳ μὲν φίλον πιστεύειν πιστευέτω, ὅτῳ δὲ μὴ, χαιρέτω. ἔστη γὰρ ἅπαντα ἐκεῖνα καὶ οὐδὲν ἔτι ἠνώχλησε μετ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν, προνοίᾳ μὲν καὶ δυνάμει τῶν θεῶν, διακονίᾳ δ’ ἡμῶν ἀναγκαίᾳ. οὐχ ἧττον τούτου θαυμαστὸν, εἰ μὴ καὶ μᾶλλον, ἕκτῃ γὰρ σχεδὸν ἢ ἑβδόμῃ ἡμέρᾳ πρότερον ἢ σεῖσαι τὸ ἐξ ἀρχῆσ ἐκέλευσε πέμψαντα εἰσ τὴν ἀρχαίαν ἑστίαν, ἥ ἐστι πρὸσ τῷ ἱερῷ τοῦ Διὸσ τοῦ Ὀλυμπίου, ἱερά τε δὴ δρᾶσαι καὶ βωμοὺσ ἱδρύσασθαι ἐν κορυφῇ τοῦ λόφου τοῦ Ἄτυοσ. καὶ ταῦτά τε ἀρτίωσ ἐπιτετέλεστο καὶ ὁ σεισμὸσ ἐπελθὼν τῆσ μὲν ἄλλησ τῆσ ἐν μέσῳ ἁπάσησ χώρασ οὕτωσ ἥψατο ὥστε μηδὲν τῶν καταγωγίων λιπεῖν, εἰ μή τί που μικρὸν ἐρείπιον· ἄνω δὲ Ἄτυοσ οὐ προὔβη, οὐδὲ τοῦ πρὸσ μεσημβρίαν Ἄτυοσ ἡμετέρου χωρίου Λανείου, πλὴν ὅσον αἰσθέσθαι, πέρα δ’ οὐχ ἥψατο οὐδενόσ. καὶ γάρ τοι πρὸσ τοσοῦτον ἧκον τοῦ θαρρεῖν ὥστε καὶ μεσούντων μάλιστα τῶν σεισμῶν ἐκ τῶν ὑδάτων τῶν θερμῶν ἐπανιὼν εἰσ τὴν πόλιν ἐξ ἐνυπνίων ἰδὼν ἱκετεύοντασ καὶ τεταραγμένουσ τοὺσ ἀνθρώπουσ, ἐμέλλησα μὲν εἰπεῖν ὡσ οὐδὲν δέοι δεδιέναι, οὐδὲν γὰρ ἔσεσθαι δυσχερέσ· οὐ γὰρ ἂν αὐτὸσ ἐπὶ τούτοισ εἰσ τὴν πόλιν κληθῆναι. ἔπειθ’ ὅπωσ μὴ δοκοίην δημοκοπικόσ τισ εἶναι, ἐπέσχον, πρὸσ δὲ τοὺσ συνόντασ διεμαρτυράμην, ὅπωσ ἀδείασ ἔχοιμι, αὐτοὺσ δὴ τούτουσ τοὺσ λόγουσ εἰπών.

τὰ μὲν δὴ περὶ τῶν σεισμῶν καὶ ὡσ βοῦν θύειν αὐτοῖσ ἠρξάμεθα εἴρηται. ᾠὸν δή ποτε χήνειον ἐζητοῦμεν, τοῦ θεοῦ σημήναντοσ ἐπὶ τῆσ ἐν Περγάμῳ καθέδρασ, καὶ εὑρίσκετο οὐδαμοῦ τῆσ ἀγορᾶσ, ἀλλ’ ἦν Μειλάτησ ἐξ ἀκροπόλεωσ, παρὰ τοῦτον ἔρχονται τελευτῶντεσ οἱ πρὸσ τῇ ζητήσει, κατὰ δὴ τύχην ἅμα καὶ μήνυσιν. καὶ λέγει πρὸσ αὐτοὺσ ὁ Μειλάτησ ἔχειν ᾠὸν, φυλάττειν δὲ ἰάματοσ ἕνεκα· οὕτω γὰρ αὐτῷ προειρηκέναι τὸν θεόν. οὐκοῦν ἡμεῖσ γε ἐκεῖθεν, ἔφασαν οἱ ζητοῦντεσ, καὶ ὃσ προσκυνήσασ δίδωσιν. ὅ τι δ’ ἐχρησάμην λαβὼν οὐκ οἶδα ὑπό γε πλήθουσ ἐτῶν. παραπλήσιον δὲ τούτῳ τὸ ἐκ τῆσ Ἴσιδοσ, κατ’ ἀρχὰσ ἔτι τῆσ ἀσθενείασ περὶ χηνῶν αὐτῶν γενόμενον. διέτριβον ἐν τοῖσ ὕδασι τοῖσ θερμοῖσ καὶ ἡ θεὸσ κελεύει θῦσαι ἑαυτῇ χῆνασ δύο. ᾔειν εἰσ τὴν πόλιν προπέμψασ τοὺσ σκεψομένουσ, καὶ προειπὼν ἀπαντᾶν εἰσ τὸ ἱερὸν τῆσ Ἴσιδοσ τοὺσ χῆνασ ἔχοντασ. ἄλλοι μὲν οὖν χῆνεσ οὐκ ἦσαν ἐκείνην τὴν ἡμέραν, δύο δ’ ἤστην μόνω. προσελθοῦσι δ’ αὐτοῖσ καὶ ὠνουμένοισ ἔφη ὁ τρέφων τοὺσ χῆνασ ὡσ οὐχ οἱο͂́σ τ’ εἰή πωλῆσαι· προειρῆσθαι γὰρ αὐτῷ ὑπὸ τῆσ Ἴσιδοσ φυλάττειν Ἀριστείδῃ· πάντωσ δ’ ἥξειν καὶ θύσειν. ὡσ δ’ ἔγνω τὸ πᾶν, ἐξεπλάγη τε καὶ προσκυνήσασ δίδωσι· καὶ ταῦτα ἐπ’ αὐτῆσ τῆσ θυσίασ ἔγνων ἐγώ. ἐγένετο δὲ καὶ φῶσ παρὰ τῆσ Ἴσιδοσ καὶ ἕτερα ἀμύθητα φέροντα εἰσ σωτηρίαν. ἐφάνη δὲ καὶ ὁ Σάραπισ τῆσ αὐτῆσ νυκτὸσ, ἅμα αὐτόσ τε καὶ ὁ Ἀσκληπιὸσ, θαυμαστοὶ τὸ κάλλοσ καὶ τὸ μέγεθοσ καί τινα τρόπον ἀλλήλοισ ἐμφερεῖσ. γενομένησ δὲ τῆσ περὶ Ζώσιμον συμφορᾶσ, ἃ γὰρ μελλούσησ προεῖπε καὶ παρεμυθήσατο ὁ θεὸσ παρίημι, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἐγένετο καὶ χαλεπῶσ εἶχον ἀπὸ τῆσ λύπησ, ἐδόκει μοι σμίλην τιν’ ἔχων ὁ Σάραπισ, ὥσπερ κάθηται τῷ σχήματι, περιτέμνειν μου τὰ κύκλῳ τοῦ προσώπου ὑπ’ αὐτό πωσ τὸ ὁρίζηλον, οἱο͂ν λύματ’ ἀφαιρῶν καὶ καθαίρων, καὶ μεταβάλλων εἰσ τὸ προσῆκον. ὥστε καὶ ὕστερον ὄψισ μοι γίγνεται παρὰ τῶν χθονίων θεῶν, εἰ τὸ σφόδρα τοῦτο λυπεῖσθαι ἐπὶ τοῖσ τελευτῶσιν ἀνίην, συνοίσειν μοι ἐπὶ τὸ βέλτιον.

πολὺ δέ τι τούτων φρικωδέστερον εἶχε τὰ χρόνῳ ὕστερον φανθέντα, ἐν οἷσ αἵ τε δὴ κλίμακεσ ἦσαν αἱ τὸ ὑπὲρ γῆσ τε καὶ ὑπὸ γῆσ ἀφορίζουσαι, καὶ τὸ ἑκατέρωθι κράτοσ τοῦ θεοῦ, καὶ ἕτερα ἔκπληξιν θαυμαστὴν φέροντα, καὶ οὐδὲ ῥητὰ ἴσωσ εἰσ ἅπαντασ, ὥστε ἀσμένῳ μοι φανῆναι σύμβολα τοῦ Ἀσκληπιοῦ. κεφάλαιον δ’ ἦν περὶ τῆσ τοῦ θεοῦ δυνάμεωσ ὅτι καὶ χωρὶσ ὀχημάτων καὶ χωρὶσ σωμάτων ὁ Σάραπισ οἱο͂́σ τ’ εἰή κομίζειν ἀνθρώπουσ ὅπη βούλοιτο. τοιαῦτα ἦν τὰ τῆσ τελετῆσ· καὶ ἀνέστην οὐ ῥᾴδιοσ γνωρίσαι καὶ πρὸσ τούτοισ θυσία τισ ἐδηλοῦτο, ὀφειλομένη μὲν Διὶ καὶ πρόρρησιν μένουσα, ἀποδοθεῖσα δὲ ὡσ τοῦ Σαράπιδοσ οὖσα, ἀπεδόθη δὲ καὶ ὡσ τῷ Διὶ, ἔχω δὲ λέγειν κἀν ταῖσ ἱεραῖσ ἡμέραισ, ἃσ ἡ πόλισ ἡ τῶν Ἀλεξανδρέων ποιεῖ τῷ θεῷ, πολλὰ δὴ πολλάκισ αὐτὸν ἐπισημήναντα, καὶ κατ’ αὐτὴν ἑκάστην, καὶ προσαγαγούσησ ἔτι. εἰ δὲ δεῖ τι καὶ φοβερώτερον διηγήσασθαι, ἐτεθύκειν τῇ Ἴσιδι καὶ τῷ Σαράπιδι ἐν τῷ τῆσ Ἴσιδοσ ἱερῷ, λέγω τοῦτο ἐν Σμύρνῃ γενόμενον. ἐξιόντι δέ μοι τὰ προπύλαια προσερρύησαν χῆνεσ δύο τῶν ἱερῶν, καὶ παρελθόντεσ εἰσ τὸ πρόσθεν ἡγοῦντο οὕτωσ ἀκριβῶσ κατ’ αὐτὸ ὃ βαίνειν ἔμελλον ὥστε ἐπίδηλον εἶναί μοι. κἀγὼ νῷ τε ἔλαβον τὸ πρᾶγμα καὶ πρὸσ τοὺσ φίλουσ καὶ τοὺσ παραπέμποντασ, ἰδοὺ καὶ οἵδε, ἔφην, παραπέμπουσιν ἐν τῷ τῶν φίλων δὴ χορῷ· καὶ ἅμα ἔλεγον περὶ τῆσ τοῦ θεοῦ γοργότητοσ καὶ δυνάμεωσ πόση τισ εἰή καὶ κατὰ φήμασ καὶ κατὰ συμβόλουσ, καὶ ὅτι πολλάκισ ἤδη μοι ἐπὶ τῆσ εὐχῆσ ἦλθεν ἡ ἀπόκρισισ· καὶ νῦν, ἔφην, ἡγεμόνασ τινὰσ ἡμῖν τῆσ ὁδοῦ τούσδε ἀπέσταλκε. τοιαυτὶ διελεγόμεθα καὶ ἅμα ἐτηροῦμεν τί ἄρα δράσουσιν· ἄπιμέν τε δὴ τοῦ ἱεροῦ, οὐκ οἶδ’ ὁπόσον τι, κἀγὼ τοῖσ φίλοισ ἐνδεικνύμενοσ προσπαίζω τοὺσ χῆνασ καὶ λέγω, ἱκανῶσ ὑμῖν, ὦ οὗτοι, λελειτούργηται, πορεύεσθε. οὐκ ἔφθην εἰπεῖν, καὶ οἱ μεταστραφέντεσ ἀπῄεσαν.

상위

Aristides, Aelius (아리스티데스, 아일리오스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION