Aristides, Aelius, Orationes, Παλινῳδία ἐπὶ Σμύρνῃ καὶ τῷ ταύτησ ἀνοικισμῷ

(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Παλινῳδία ἐπὶ Σμύρνῃ καὶ τῷ ταύτησ ἀνοικισμῷ)

ἐμοὶ δὲ, ὦ ἄνδρεσ Ἕλληνεσ, συνέβη ταυτὸν ὅπερ τοῖσ ἐν ταῖσ τραγῳδίαισ μέχρι πολλοῦ σιωπῶσιν, ἔπειτα καιροῦ παρασχόντοσ φθεγξαμένοισ ἢ πρὸσ χορὸν, ἢ πρὸσ ὁντιναδήποτε. πάντα γὰρ τὸν ἄνω χρόνον κατασχὼν ἐμαυτὸν ἐξ οὗ ταῦθ’ ἃ σύνιστε ἐγένετο, καὶ οὔτε πρὸσ παραμυθίαν τῶν πολιτῶν ὁρμήσασ οὔτ’ ἄλλο πράξασ οὐδὲν ἀλλ’ ἢ τοῖσ προστάταισ ὅσα καιρὸσ ἦν ἐπιστείλασ καὶ τἀκεῖθεν ἀποσκοπῶν, ἐπειδὴ καλῶσ ποιοῦντεσ οἱ θεοὶ καὶ οἱ θεῶν γνώμῃ βασιλεῖσ ἡμῖν αὐτοί τε κυβερνώμενοι καὶ τὰ τῶν ἀνθρώπων ἄγοντεσ πράγματα τὴν ἀλλοτρίαν τῆσ πόλεωσ ἀπωσάμενοι τύχην τὴν χρηστὴν καὶ πάλαι προσήκουσαν ἀντεισήγαγον, οἶμαί τι κἂν αὐτὸσ ἐν καιρῷ τυχεῖν εἰπών. εἰ μὲν οὖν ἐξῆν ἐμοὶ κινεῖσθαι ὅποι βούλομαι, παρὼν ἂν ὑμῖν διελεγόμην· κατέχοντοσ δὲ τοῦ σωτῆροσ ἡ διὰ τῶν γραμμάτων ὁμιλία κατελείπετο. καὶ τοῦτ’ εἰ μέν ἐστιν εἰσ παράδειγμα ἀνενεγκεῖν, οὐ χρὴ θαυμάσαι· εἰ δ’ ἄλλῳ μὲν οὐδενί πω μέχρι τούτου πέπρακται, προσήκει δὲ ἡμῖν, οὐκ ὀρθῶσ ἔχει νεμεσῆσαι. ἡνίκα μὲν οὖν τὰ συμβάντα ἐπυθόμην, ‐ οὐ γὰρ παρών γε ἔτυχον, ἀλλ’ ἔφθην προεξελθὼν, ὅτου δὲ γνώμῃ λογίζεσθε ‐ μονῳδίασ τινὰσ ᾖδον, ἑώσ ἔλαθον λόγουσ τινὰσ σωθεὶσ ὑπὸ τοῦ πάθουσ.

οὐδὲ γὰρ ἦν ἄλλωσ ἀνταρκέσαι, μὴ τούτοισ ἐφέντα ἑαυτόν. νῦν δ’ ὡρ́α μοι τὸν Στησίχορον μιμήσασθαι τῇ παλινῳδίᾳ, καὶ μὴ τότε ἀβούλητα ᾄδοντα τἀκ τῶν εὐχῶν νυνὶ σιωπῆσαι. τοσοῦτον δὲ τοῦ Στησιχόρου διοίσειν μοι δοκῶ, ὁ μὲν γὰρ ἀνθ’ ὧν κακῶσ εἶπε τὴν Ἑλένην, ἀντὶ τούτων ὕμνησε τὰ δεύτερα, ἐγὼ δὲ ἃ τηνικαῦτα ἐκόσμουν ὀδυρόμενοσ, ταῦτα νῦν ἐπὶ τοῦ γεγηθέναι κοσμήσω, καθαρὰν ὀδυρμοῦ τὴν εὐφημίαν παρεχόμενοσ. ἡμῖν γὰρ, ὦ ἄνδρεσ Ἕλληνεσ, πταῖσαι μὲν συνέβη κατὰ τὴν κοινὴν ἀνθρώπων τύχην, ἣν οὐχ οἱο͂́ν τε ἀμοίρουσ κακῶν εἰσ τέλοσ διεξελθεῖν, ἀναφέρειν δὲ τῇ τῆσ πόλεωσ τύχῃ, δι’ ἣν οὐδενὸσ τῶν καλῶν ἄμοιροσ πώποτε ἐγένετο. γνοίη δ’ ἄν τισ καὶ τῷ χρόνῳ τεκμαιρόμενοσ. τὸ γὰρ ἡνίκ’ ἔμελλεν οὐ πεσοῦσα κείσεσθαι, οὐδ’ ἀνθρώπου τελευτῇ παραπλησίωσ πράξειν, ὥσπερ ἄλλαι τινὲσ ἤδη πρότερον πόλεισ, ἀλλ’ ἐπὶ κρειττόνων κρηπίδων ἀναστήσεσθαι, τηνικαῦτα ὑπολισθεῖν, πῶσ οὐκ εὐτυχίασ μέρει προσθείη τισ ἂν εὖ φρονῶν; συζυγίαν δὲ, ὡσ ἐοίκεν, ὁ δαίμων ἐσκέψατο. τοῖσ τε γὰρ πάντα ἀρίστοισ βασιλεῦσι καὶ πάσασ πόλεισ ὑφ’ ἑαυτοῖσ ἔχουσι τὴν καλλίστην οἰκίσαι φιλοτιμίαν εἶχε, τῇ τε πόλει τὸ διὰ τούτων ἀνεγερθῆναι καὶ τοιούτουσ ἀρχηγέτασ ἐπιγράψασθαι τὴν συμφορὰν εἰσ εὐπραξίαν μετέβαλε. πρότερον μὲν γὰρ Θησέα καὶ Ἀλέξανδρον ᾔδομεν, τὸν μὲν τῶν ἐν Ἕλλησιν, οἶμαι, φιλανθρωπότατον, τὸν δὲ συμπάντων βασιλέων μάλιστα δὴ θαυμασθέντα τῆσ εἰσ τοὺσ πολέμουσ τόλμησ ἕνεκα. νῦν δ’ ἔτι λαμπροτέρουσ καὶ μείζονασ οἰκιστὰσ προσελάβομεν· οἷσ πᾶσα μὲν γῆ καὶ θάλαττα ὑπήκοοσ, ἐκ πατέρων τε καὶ ἐξ ὧν αὐτοὶ προσεκτήσαντο· σοφίασ δὲ καὶ δικαιοσύνησ καὶ ἀληθείασ καὶ χρηστότητοσ οὐκ ἔλαττον, εἰ μὴ καὶ πλέον τῆσ ἐν τοῖσ ὅπλοισ ἰσχύοσ περίεστι.

πρὶν μὲν γὰρ ἐν τούτῳ γενέσθαι τύχησ οὔπω δῆλον ἦν εἰσ ὅσον τιμᾶται οὐδὲ ὅπωσ δέοι πρὸσ αὐτὴν ἔχειν τοὺσ ἄλλουσ, νῦν δὲ τὸ τοῦ Θεμιστοκλέουσ ἔξεστιν εἰπεῖν, εἰ δὴ τοῦτό γε πιστευτέον κατ’ ἐκείνου, ὡσ ἐπὶ ταῖσ δωρεαῖσ ταῖσ παρὰ τοῦ Πέρσου γενομέναισ αὐτῷ φθέγξαιτό τι τοιοῦτον πρὸσ τοὺσ παῖδασ, ὅτι νῦν ἄρα ἐσώθησαν, ἡνίκα ἀπωλώλεσαν. τίσ γὰρ οὕτωσ ἔξω στηλῶν Ἡρακλέουσ ἢ τίσ ὑπὲρ τὸν Καύκασον, ὥστ’ ἀνήκοοσ τῆσ τούτων φιλανθρωπίασ καὶ μεγαλοψυχίασ εἶναι; οἳ καὶ τὸ τῆσ Σμύρνησ ὄνομα οὐ περιεῖδον ἐν μύθου τάξει γενόμενον, ἀλλ’ ἀπορροήν τινα τῆσ αὑτῶν τύχησ ἀφεῖσαν εἰσ αὐτὴν, καὶ παρέσχον οὐ τὸ πτῶμα θρηνεῖν, ἀλλὰ συνοικία ἑορτάζειν. Ἀλεξάνδρου μὲν οὖν ὕπνοσ ᾄδεται, προοίμιον τῆσ κατοικίσεωσ ἔχων· οἱ δὲ τοσαύτην ἄρα τὴν ἐγρήγορσιν παρέσχοντο, ὥστ’ ἔφθησαν ἡμᾶσ ἀνιστάντεσ, πρὶν ἐξελθεῖν τὸν ἐροῦντα πρὸσ αὐτοὺσ ἃ πεπόνθαμεν. ὀργάνοισ δὲ θειοτάτοισ ἅμα καὶ λαμπροτάτοισ ἐχρήσαντο, λόγοισ μὲν παραμυθησάμενοι καὶ δείξαντεσ, ὅ ποτε Ἡσίοδοσ ἐμαντεύσατο, ὅσον τι χρῆμα ἡ μουσικὴ τῇ βασιλικῇ προσγενομένη χορηγίαν δὲ πᾶσαν παρασχόμενοι πρόσ τε τὴν τῶν συμβεβηκότων θεραπείαν καὶ προσέτι ἑτέρων κόσμων περιβολήν. καὶ οὐδὲ ταῦτ’ ἀπέχρησεν, ἀλλ’ ὥσπερ ἐν αὐτῇ τῇ πόλει πολιτευόμενοι χρημάτων τε πόρουσ ἀπεδείκνυσαν καὶ τοὺσ φιλοτιμησομένουσ ὑπ’ ἐλπίδων ἐκήλουν καὶ εἰσ χειρῶν βοήθειαν ἐκάλουν καὶ ἐπηγγέλλοντο βουλομένουσ, οὐκ ἐθέλοντασ δὲ οὐκ ἐνοχλήσειν, κἂν αὐτίκα πρὸσ τούτοισ ἕτερόν τι βουλώμεθα, λέγειν ἐκέλευον, ὡσ χαριούμενοι. ὥστ’ ἐμοὶ μὲν οὐδὲ σύμπαντα τὰ ἐξ ἀνθρώπων χρήματα ἀντάξια τῆσ συνεχείασ ταύτησ εἶναι δοκεῖ· πεποίηκε γὰρ, εἰ θέμισ εἰπεῖν, συνενεγκεῖν τῇ πόλει τὸν σεισμόν. ἀλλ’ οὖν ἐκεῖνοσ μὲν τῆσ πατρίδοσ λέγεται στερηθεὶσ ταῦτα εἰπεῖν·

ἐκείνοισ τοίνυν στερηθεῖσι μὲν τῶν νεῶν, στερηθεῖσι δὲ τῶν τειχῶν καὶ τῆσ ἀρχῆσ ὅλησ καὶ προελθοῦσιν εἰσ τοῦτο ὥστε τὸν δῆμον φυγάδα ἀναγκασθῆναι τῆσ πατρίδοσ γενέσθαι· ἡμῖν δὲ ὁμοῦ τῇ κομιδῇ τῆσ πατρίδοσ χρήματα, κόσμοι, φιλοτιμίαι, βασιλεῖσ οἰκισταί τε καὶ σύμβουλοι, πάντα ὁμοῦ γέγονε τὰ κάλλιστα. ἆρ’ οὐ ταῦτα χρὴ φάναι τῆσ ἐκείνων ἀηττήτου καὶ τῆσ ἀγαθῆσ τῆσ πόλεωσ τύχησ εἶναι, τοῖσ μὲν ἐξ ὧν οἰκίζουσί τε καὶ πράττουσι, τῇ δ’ ἐξ ὧν οἰκίζεται μνήμην ἀθάνατον ποριζούσησ; οἵ γε τοσαύτην ἔσχον ὑπερβολὴν, ὥστ’ οὐδὲ τοσοῦτον ἀρκεῖν ὑπέλαβον, αὐτεπάγγελτοι πρὸσ τὸν οἰκισμὸν ὁρμῆσαι, ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ πρέσβεισ παρ’ ἡμῶν ἀναμένειν, αὐτοὶ πρέσβεισ περὶ ἡμῶν πρὸσ τὴν οἴκοι βουλὴν κατέστησαν· ἃ μηδεὶσ ἂν ἡμῶν ἐθάρρησεν αἰτῆσαι, ταῦτ’ ἀξιοῦντεσ ψηφίσασθαι. ἆρ’ οὐχ ἅπασ μὲν θρῆνοσ τούτοισ ἐξαλήλιπται καὶ μνήμη πᾶσα τῶν τε ἰδίων ἑκάστῳ καὶ τῶν κοινῶν δυσχερῶν, ἀντεισῆκται δὲ εὐφροσύνη μετ’ εὐφημίασ καὶ τοῦ ζῆν ἐπιθυμία νῦν, εἴπερ ποτὲ, ἐπὶ ταῖσ μελλούσαισ ἐλπίσι, καὶ χάριτεσ πρέπουσαι τοῖσ θεοῖσ, τοῖσ βασιλεῦσι, τῷ δεξαμένῳ τὰ τῶν κορυφαίων πολιτεύματα χορῷ ἀσμένῳ καὶ μνησθέντι τῆσ Σμύρνησ ἃ προσῆκεν; ἄξιον τοίνυν, ὦ ἄνδρεσ Ἕλληνεσ, καὶ τοῦ καθ’ ὑμᾶσ τοὺσ ὁμοφύλουσ ἤδη μέρουσ μνησθῆναι, ὡσ τούτοισ τε ἀκολούθωσ διετέθητε καὶ τὴν εὔνοιαν ἣν εἴχετε ἐκ παντὸσ χρόνου τῇ πόλει, σαφέστατα ἐπεδείξασθε. μάθοι δ’ ἄν τισ ἐπισκεψάμενοσ τὰ τῆσ πρώτησ καὶ πρεσβυτάτησ τῶν Ἑλληνίδων πόλεωσ, λέγω δὲ τῆσ Ἀθηναίων, πῶσ ἔσχε παρὰ τὰσ συμφοράσ. καὶ οὐ καθαιρεῖν ἐκείνην ἀξιῶν λέγω ταῦτα, μήποτε σφόδρα οὕτω γενοίμην φιλόπολισ, ἀλλ’ ἅμα τούσ τε πολίτασ παραμυθεῖσθαι βουλόμενοσ καὶ τοῖσ παροῦσιν ἐνδείξασθαι ὅτι τῇ πόλει διὰ πάντων καιρῶν εὖ πράττειν ἐπιχώριον καὶ τῆσ ἀγαπητῆσ μοίρασ ὡσπερεὶ κλῆροσ ἐστίν. τὰ γὰρ ἐν μέσῳ τοσαῦτα σιωπήσομαι·

ἀλλ’ οὕτω γε πράξασι, πλὴν Φαρσάλου τε καὶ Ἄργουσ καὶ Θηβῶν, οὐδένεσ οὔτε μείζονα οὔτε ἐλάττονα ἀπεμνημόνευσαν χάριν τῶν ἐκ τοῦ παντὸσ αἰῶνοσ εὐεργεσιῶν· οὐδ’ ὅτι τοῦ γένουσ ἔρεισμα ἡ πόλισ ᾔδετο. οὗτοι δὲ οὓσ εἶπον τούσ τε φεύγοντασ δεξάμενοι καὶ τοῖσ ἐξαιτοῦσιν ἀντισχόντεσ ταύτην δὴ χάριν τῇ πάντα ὑπερφερούσῃ πόλει κατέθεντο, παρ’ ᾗ τὴν ἀγαθὴν ἱδρῦσθαι τύχην αἱ μαντεῖαι λέγουσι. φέρε δὴ καὶ τὰ τῆσ ἡμετέρασ πόλεωσ ἐπισκεψώμεθα, μή πη τῶν ἐραστῶν αὐτῆσ αἰσχυνθῆναί τῳ προσῆκεν· ἣ μέχρι μὲν τούτων τῶν χρόνων οἱο͂ν πόλεωσ παράδειγμα κάλλουσ εἱστήκει, χειρουμένη μὲν εὐθὺσ ἐξ ὄψεωσ τούσ τε ἀπὸ γῆσ καὶ τοὺσ ἐκ θαλάττησ καταίροντασ, παρελθοῦσι δὲ εἴσω τὰ κάλλιστα ἀποφαίνουσα καὶ παρασκευάζουσα ὧν οὔτ’ ὀφθαλμῶν κόρον ἦν λαβεῖν οὔτε χρόνου διατριβῆσ· ἃ νῦν ἀπέραντον ἂν εἰή καταλέγειν. ἐπεὶ δὲ καὶ τῆσ ἑτέρασ ἔδει μερίδοσ πεῖραν λαβεῖν, ἃ μὲν τοῖσ ἄρχουσιν ἐπῆλθε σπουδάσαι, διήλθομεν ἀρτίωσ· ἀλλ’ ἐν ὑμῖν τοῖσ ὁμοτίμοισ τί τῶν ἁπάντων οὐκ ἐγένετο; οὐ κατὰ πόλεισ τε ὀδυρμοὶ κἀν τοῖσ κοινοῖσ συνεδρίοισ βοώντων τὰ μήκιστα καὶ ποθούντων ἐν πατρίδοσ μοίρᾳ τὴν πόλιν, πανηγύρεισ τε διαλύειν ἀξιούντων καὶ ῥητορευόντων εἰσ αὐτὴν, ὡσ ἕκαστοσ εἶχε δυνάμεωσ; ὥσπερ γὰρ κοινοῦ πτώματοσ τῆσ Ἀσίασ γεγενημένου, οὕτω τὰσ γνώμασ εἴχετε. ἀλλὰ μὴν τά γε τῆσ ἐπὶ τῶν ἔργων αὐτῶν ἐπικουρίασ τίσ πω μέχρι τοῦδε μέμνηται ἐν Ἕλλησι γενόμενα; ἀγοραὶ μὲν ἁπανταχόθεν τοῖσ κατὰ χώραν μένουσιν, ἐκ γῆσ καὶ θαλάττησ εἰσαφικνούμεναι, ἅμιλλα δὲ καὶ σπουδὴ τῶν ἑκατέρωθεν μεγίστων πόλεων, καλούντων τε ὡσ αὑτοὺσ καὶ ὀχήματα καὶ πορείασ ἐπιπεμπόντων, ἔτι δ’ οἰκήσεισ καὶ συνεδρίων κοινωνίασ καὶ πάσασ ἀφορμὰσ παρασκευαζόντων, ὥσπερ γονεῦσιν ἢ παισὶν αὑτῶν, παραπλήσιά τε τῶν μεγέθει μὲν ἀπολειπομένων, προθυμίασ δὲ καὶ τιμῆσ οὐδὲν ἐλλειπόντων. τίσ γὰρ οὐχ ἑρ́μαιον ἑαυτοῦ ἐποιήσατο;

τίσ γὰρ οὐχ εὑρίσκεσθαι μᾶλλον ἢ τίθεσθαι ταύτην χάριν ᾠήθη, δέξασθαι συνοίκουσ τοὺσ τοσοῦτον πρωτεύσαντασ; χρημάτων τοίνυν συντέλειαν καὶ πρὸσ τὰ μέλλοντα ὑποσχέσεισ ἀφ’ ἑκατέρασ τῆσ ἠπείρου καὶ πολλὰσ ἄλλασ φιλανθρωπίασ εἰσ δύναμιν τὴν ἑκάστων γενομένασ τίσ ἂν ἐκπεράνειε διηγούμενοσ; καὶ οὐ τούτου γε ἕνεκα ἡ πόλισ ἠξίωσε πάντα ἐφεξῆσ δέχεσθαι, οὐδ’ ὡσ οἱ διδόντεσ ἐβούλοντο, ἀλλ’ ὡσ αὐτῇ καλὸν ἦν λαβεῖν. καὶ τί δεῖ ταῦτ’ ἐν μέρει καταλέγειν; πάντα γὰρ τὰ ἔθνη τὰ πληροῦνθ’ ἡμῖν τὴν Ἀσίαν φιλοτιμίαν κοινὴν φιλοτιμεῖται πρὸσ τὴν πόλιν, τὰ κράτιστα τῶν ἀρχαίων ἀνιστάντα. ἐπὶ μόνησ δὲ ταύτησ τῆσ πόλεωσ τὸ παλαιὸν ῥῆμα ἐξηλέγχθη ψευδῶσ ἔχον, τὸ κακῶσ πραξάντων λήθην εἶναι παρὰ τοῖσ φίλοισ· τοσοῦτον αὐτῇ καὶ παρὰ τὴν συμφορὰν ἐπιφανείασ καὶ χαρίτων καὶ δόξησ ἐφυλάχθη παρὰ τοῦ δαίμονοσ. νῦν δ’ ὅσα μὲν θρηνώδουσ ἁρμονίασ καὶ σχημάτων ἀχαρίτων καὶ παρὰ τῆσ λύπησ ἔχοντα τὴν εὐφημίαν ἐκποδὼν ἀπελήλυθε, λευχειμονεῖ δὲ ἡ ἤπειροσ, πανηγυρίζει δ’ ἡ Ἑλλὰσ ἐπὶ χρηστῆσ ὑποθέσεωσ, ἡ πόλισ δ’ ὥσπερ ἐν δράματι καὶ δὴ πάλιν ἐξ ἀρχῆσ ἀναφύεται μεταβαλοῦσα τὴν ἡλικίαν, ἡ αὐτὴ παλαιὰ καὶ νέα γενομένη, ὥσπερ τὸν φοίνικα ἀναβιώσκεσθαι λόγοσ αὐτὸν ἐξ αὑτοῦ· οὐ γὰρ δὴ τοῦτ’ ἄρα δόξαι τῷ θεῷ ἕτερον φοίνικα ἀντ’ ἐκείνου τε καὶ μετ’ ἐκεῖνον γενέσθαι. πάντα δ’ ὥσπερ ὁδῷ κεχωρηκέναι φαίνεται. Θησέωσ μὲν γὰρ ἐξ ἀρχῆσ οἰκίσαντοσ, Ἀλέξανδροσ ὕστερον εἰσ τοῦτο τὸ σχῆμα προήγαγε. τρίτη δὲ χεὶρ τῶν πάντα νικώντων ἀνίστησι τὴν αὐτὴν καὶ συντίθησι· μεταθεῖναι μὲν γὰρ οὐκ ἠξίωσαν, ἔρωτι τῆσ ὑπαρχούσησ, οἱ δ’ ἐπὶ τῶν ἰχνῶν ἐγείρουσιν. ἐπόθει δ’ ἄρα καὶ ἡ τῆσ πόλεωσ φύσισ οἰκιστὰσ διττοὺσ, δύο τὰσ ἀρχηγέτιδασ νέμουσα.

καὶ δὴ λιμένεσ τε κομίζονται τὰσ τῆσ φιλτάτησ πόλεωσ ἀγκάλασ καὶ πάλιν αὖ κατακοσμεῖται, καὶ τῷ Μέλητι οὐδὲν ἐμποδὼν τὸ μὴ τοὺσ προσοίκουσ ἔχειν, ἦροσ δὲ πύλαι καὶ θέρουσ ὑπὸ στεφάνων ἀνοίγνυνται. χοροὶ δὲ Νυμφῶν καὶ Μουσῶν ἐν αὐτῇ τε καὶ περὶ αὐτὴν χορεύουσι, ζέφυροι δὲ οὐ λυπήσουσι πνέοντεσ. ὦ μακάριοι μὲν τῶν πρεσβυτέρων οἱ πρὸσ ταύτην ἀφιξόμενοι τὴν ἡμέραν, ἐν ᾗ τὴν Σμύρναν ὄψονται τὸν ἑαυτῆσ ἔχουσαν κόσμον· παῖδεσ δὲ οὐδὲν ζημιωσόμενοι, ἀλλ’ ὀψόμενοι τὴν πατρίδα οἱάν οἱ γονεῖσ ᾤκουν· οἱ δ’ ἐν ἡλικίᾳ τὰ μὲν συμπράξαντέσ τε καὶ συμπονήσαντεσ, τὰ δὲ συνθύσοντεσ καὶ συνεορτάσοντεσ ἑαυτοῖσ τε καὶ τοῖσ εἰσαφικνουμένοισ· ὡσ τῶν παρόντων ἀγαθῶν ἔτι καλλίουσ αἱ τῶν μελλόντων ἐλπίδεσ. ἀλλὰ Ζεῦ πολιεῦ τε καὶ θεαὶ κληροῦχοι τῆσδε τῆσ πόλεωσ καὶ Πόσειδον, ὃσ ἀμφότερα εἴληχασ, κινεῖν τε καὶ σώζειν, καὶ θεοὶ βασίλειοί τε καὶ Ἑλλήνιοι, γενέσθαι τόνδε ἡμῖν τὸν οἰκισμὸν δευτέρων ἀμεινόνων βεβαιοτέρων ἐπὶ πολλῇ μὲν εὐφροσύνῃ καὶ δόξῃ τῶν οἰκιστῶν, χρηστοῖσ δὲ τοῖσ ἀπαντησομένοισ τῇ πόλει διὰ παντὸσ τοῦ μέλλοντοσ χρόνου, εἶναι δέ τι καὶ τοὐμὸν ἐν Ἕλλησι νῦν τε καὶ ὕστερον.

상위

Aristides, Aelius (아리스티데스, 아일리오스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION