Aristides, Aelius, Orationes, Εἰσ τὸ φρέαρ τοῦ Ἀσκληπιοῦ

(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Εἰσ τὸ φρέαρ τοῦ Ἀσκληπιοῦ)

τί δ’ ἂν εἴποισ τὸ φρέαρ τὸ ἱερόν; ὃ γὰρ ἐξ ἁπάντων χωρίων εἵλετο ὁ θεὸσ ὡσ ὑγιεινότατον καὶ καθαρώτατον, καὶ ὃ ταῖσ εὐεργεσίαισ ταῖσ παρ’ αὑτοῦ πεποίηκεν ἁπάντων ἐκφανέστατον, ἦ που σφόδρα τοῦτο κάλλιστόν ἐστι τῶν ἐν γῇ πάντων. ἢ δῆλον ὅτι τὴν τοῦ λόγου μέμφει φύσιν ὡσ οὐχ ἱκανῶσ ἐπὶ πάντα ἀφικνουμένην οὐδ’ ἐνδείξασθαι δυναμένην ἐνίοτε ἀρκούντωσ τὸ ὄν; τοῦτο γοῦν οὐδ’ ἂν εἷσ λόγοσ ὁποῖόν τι τὸ κάλλοσ καὶ τὴν ἡδονήν ἐστιν ἐνδείξαιτο, ἀλλ’ ἀμείνουσ ἐσμὲν πίνειν τούτου τοῦ ὕδατοσ καὶ λούεσθαι καὶ προσορᾶν ἡδέωσ ἢ ἔχειν εἰπεῖν τι περὶ αὐτοῦ, ὥσπερ οἱ τῶν καλῶν ἐρῶντεσ, οἳ τῇ μὲν δυνάμει τοῦ κάλλουσ ἑαλώκασι καὶ ἴσασιν οἱών ἐρῶσιν, ἐὰν δέ τισ αὐτοὺσ ἔρηται, οὐκ ἂν ἔχοιεν εἰπεῖν περὶ ἀπόντων, παρόντασ δὲ οἶμαι δείξαιεν ἄν. τὸ δ’ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ φρέατοσ πεπόνθαμεν, καὶ ἐσμὲν ἐρασταὶ μὲν αὐτοῦ πάμπολλοι, μᾶλλον δὲ πάντεσ σχεδὸν, ὁποίου δὲ ὄντοσ οὐκ ἔχομεν εἰπεῖν. ἀλλ’ ἐάν τινα ἡμῶν ἀπολαβών τισ ἐρωτᾷ, παραλαβόντεσ ἂν αὐτὸν ἄγειν ἀξιοίημεν ἐπ’ αὐτὸ καὶ δεικνύοιμεν. τῷ δὲ οὐδὲ τοῦτο ἀποχρήσει, γευσάμενοσ δὲ καὶ πειραθεὶσ τοῦ παρ’ Ὁμήρῳ λωτοῦ γεγεῦσθαι δόξει, μένειν ἐθέλων καὶ χαλεπῶσ ἀξιῶν ἀποχωρεῖν ἀπ’ αὐτοῦ. ἀλλ’ οὐ μὲν δὴ χρὴ τὸ τῶν διψώντων, φασὶ, πίνειν σιωπῇ, ἀλλ’ ἐπικοσμῆσαί τι καὶ λόγῳ, καὶ προσειπεῖν τόν τε σωτῆρα θεὸν, οὗ καὶ τόδ’ ἐστὶν ἔργον τε καὶ ποίημα, καὶ τὰσ ἐχούσασ αὐτὸ Νύμφασ καὶ συνεργαζομένασ, καὶ ἡμῖν χρῆσθαι τῇ χάριτι τοῦ θεοῦ χαριζομένασ τε καὶ συνυπηρετούσασ. τίσ οὖν δὴ γένοιτ’ ἂν ἀρχὴ, ἢ ὥσπερ ἡνίκ’ ἂν ἀπ’ αὐτοῦ πίνωμεν, προσθέντεσ τοῖσ χείλεσι τὴν κύλικα οὐκέτι ἀφίσταμεν, ἀλλ’ ἀθρόον εἰσεχεάμεθα, οὕτω καὶ ὁ λόγοσ ἀθρόα πάνθ’ ἕξει λεγόμενα; ἔστω δὲ ἀντὶ τῆσ τῷ χείλει προσαγωγῆσ ἐκεῖνο ἡμῖν, ὅτι ἐν τῷ καλλίστῳ τῆσ πάσησ οἰκουμένησ ἐστίν. καὶ γὰρ οὐχ ὥσπερ ἄλλοι ἄλλοισ τόποισ θεοὶ ἐξ ἀρχῆσ ἐγγενεῖσ εἰσι, καίτοι καὶ τούτουσ τιμίουσ οἶμαι χρὴ δοκεῖν κατ’ αὐτὸ τὸ λαχεῖν αὐτοὺσ τοὺσ θεοὺσ, ἀλλὰ τοῦτό γε μεῖζόν ἐστιν ὅτι ἀπ’ αὐτῆσ τῆσ Ἐπιδαύρου δεῦρο ὁρμηθεὶσ ὁ θεὸσ ἠράσθη δὴ μάλιστα, ὡσ δῆλόν ἐστιν ὅτι ἑλόμενόσ τε αὐτὸ ἐγκατέμεινε τὸ λοιπὸν καὶ προκρίνασ τῶν ἄλλων.

ᾧ δὲ θεὸσ καὶ θεῶν ὁ πραότατόσ τε καὶ φιλανθρωπότατοσ προσέχειν ἔκρινε, πῶσ ἡμῖν γε, καὶ ταῦτα τοῖσ τούτου θεράπουσιν, ἄλλο τι λέγειν ἔνεστιν ἢ ὡσ τοῦτ’ ἐστὶ τὸ βέλτιστον; ἐν καλλίστῳ μὲν δὴ τῆσ οἰκουμένησ οὕτωσ ἔστιν εἰπεῖν. ἔτι δ’ αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ ὅσοσ ὑπαίθριοσ χῶροσ καὶ βάσιμοσ ἐν τῷ καλλίστῳ ἐστί· μέσον γὰρ ἐν μέσῳ ἵδρυται. τὸ δὲ ὕδωρ εἰ μὲν βούλει, ἀπὸ πλατάνου ῥεῖ, ὥσπερ γὰρ ἄλλο τι σύμβολον καὶ τοῦτο παραπέφυκεν, εἰ δὲ βούλει, τὸ ἔτι κάλλιόν τε καὶ ἱερώτερον, ἀπ’ αὐτῶν τῶν βάθρων ἐκρεῖ, ἐφ’ ὧν ὁ νεὼσ ἕστηκεν. ὥστε παντί γε ταύτην τὴν δόξαν καὶ πίστιν ὑπεῖναι, ὅτι ἀπὸ ὑγιεινοῦ καὶ ὑγιείασ χορηγοῦ χωρίου φέρεται, ἀπό γε τοῦ ἱεροῦ καὶ τῶν ποδῶν τοῦ σωτῆροσ ὁρμώμενον· οὐ γὰρ ἄν τι ἐξ ὑγιεινοτέρων ἢ καθαρωτέρων τόπων ὕδωρ ῥυείη ἢ τοῦτο ἐκ τούτων ῥέον. ἐν τοιούτῳ δὴ φαινόμενον καὶ ἀπὸ τοιούτων ὁρμώμενον, ὡσ τὸ εἰκὸσ ἔχει, κάλλιστόν ἐστι. πρῶτον μέν γε λεπτότατον ἐγγυτάτω ἀέροσ, ἔπειτα ὃ τούτῳ ἕπεται, κουφότατόν τε καὶ πραότατον, τρίτον γλυκύτατόν τε καὶ ποτιμώτατον, αὐτόχυτον, ὃ πίνων οὐκ ἂν οἴνου προσδεηθείησ. Ὅμηροσ μὲν γὰρ ἔφη τὸν Τιταρήσιον ἐπιρρεῖν ἐπὶ τοῦ Πηνειοῦ, ὥσπερ ἄνδρα ἐπινηχόμενον ὑπὸ κουφότητοσ τοῦ ὕδατοσ· τὸ δέ μοι δοκεῖν εἰ ἐπιρρήξαισ αὐτῷ ὕδωρ ἕτερον, ἀντάνεισιν εἰσ τὸ ἄνω, τὸ δὲ δύεται ὥσπερ ὕφαλοι νεύοντεσ εἰσ μυχὸν ἐκ τοῦ μετεώρου· εἰ μὴ καὶ τοῦτ’ ἔστιν εἰπεῖν ὅτι μοι δοκεῖ κἂν τὸ ἐπεγχυθὲν ὑψῶσαι τῇ ἑαυτοῦ κουφότητι. ὡσ δὲ οὐ κομπάζομεν, σταθμῷ κρίνεται. καίτοι τί ἂν εἴποι ὁ τῆσ Στυγὸσ ἀπορρὼξ ὅταν ἀνθιστάμενοσ ῥέπῃ; πρόσεστι δὲ τούτῳ ὅτι οὔτε Στυγόσ ἐστιν ἀπορρὼξ τόδε τὸ ῥεῦμα οὔτε ἄλλο ἔχει φρικῶδεσ οὐδὲν, ἀλλ’ ὑγιείασ ἂν αὐτὸ προσείποισ, ἢ νέκταροσ, ἤ τινοσ τῶν τοιούτων ἀπορρῶγα. τεκμηριοῖ δὲ καὶ τοῦτο, ὁ χρόνοσ γοῦν αὐτοῦ οὐχ ἅπτεται, ἀλλ’ ἀπαντληθὲν τὸ ὕδωρ καὶ ἔξω γενόμενον τὸ αὐτὸ ποιεῖ οἱο͂́ν περ τὸ ἀεὶ λειπόμενον ἐν τῷ φρέατι, ἄσηπτον καὶ ἀπαθὲσ μένει.

πλῆθοσ δ’ αὖ τοῦ φρέατοσ τούτου τοσοῦτον ὅσον ὡσ ἔποσ εἰπεῖν οὐδενὸσ ἑτέρου φρέατοσ· μάλα ἀκμῆτασ εἶναι δεῖ τοὺσ ἀρυτομένουσ καὶ νοῦν ἔχοντασ, ἵνα μὴ φθάνῃ τὸ ἐγκαταλαμβάνον. μόνον γοῦν τοῦτο πάντων φρεάτων ἀρυτομένων καὶ ἐώντων τὸ ἴσον ἀεὶ μέτρον παρέχεται, τῷ τετρημένῳ πίθῳ τὸ ἀντίστροφον ποιοῦν. ὁ μὲν γὰρ οὐδέποτε πληροῦται, τὸ δὲ ἀεὶ τοῦ χείλουσ ἐγγύσ ἐστιν. ἅτε γὰρ ὂν διάκονόν τε καὶ συνεργὸν τοῦ φιλανθρωποτάτου τῶν θεῶν ἑτοιμότατον πρὸσ τὴν ὑπηρεσίαν καὶ ἀεὶ πλῆρέσ ἐστι, καὶ οὔτε ἐκεῖνοσ ἄγει σχολὴν ἄλλο τι πράττειν ἢ σώζειν ἀνθρώπουσ καὶ τοῦτο μιμούμενον τὸν δεσπότην ἀεὶ πληροῖ τὴν τῶν δεομένων χρείαν, καὶ ἔστιν ὥσπερ ἄλλο τι θρέμμα ἢ δῶρον Ἀσκληπιοῦ, ὥσπερ Ὅμηροσ ἐποίησεν ὅπλα καὶ ἔργα Ἡφαίστου, πρὸσ τὸ ἐκείνῳ δοκοῦν κινούμενα. ἐπεὶ δὲ ἐνταῦθα ἤδη ἐγενόμην, ποῖον ὕδωρ ἂν τῶν κατ’ ἀνθρώπουσ τούτῳ παραβληθείη χρείασ ἕνεκα; οὐ γὰρ μόνον πόμα, τὸ δ’ αὐτὸ καὶ λουτρόν ἐστιν ἥδιστον καὶ ἀβλαβέστατον, οὐδ’ ἀντέστραπται πρὸσ τὰσ ὡρ́ασ τοῦ ἔτουσ, θέρουσ μὲν ψυχρότατον ὂν αὐτὸ αὑτοῦ, χειμῶνοσ δὲ ὡσ ἠπιώτατον γιγνόμενον, τὰ τοῦ παρόντοσ ἀεὶ καιροῦ δυσχερῆ λῦον καὶ παραμυθούμενον, οἱάν χρὴ τὴν Ἀσκληπιοῦ πηγὴν ἱερὰν εἶναι. καλὰ μὲν γὰρ ταῦτα καὶ ἡδέα καὶ αὐτῷ χρωμένῳ καὶ ἑτέρουσ ὁρῶντι τοῦτο μὲν θέρουσ ὡρ́ᾳ περὶ τὰ χείλη τοῦ φρέατοσ περιεστηκότασ ἑξῆσ ὥσπερ ἐσμὸν μελιττῶν ἢ μυίασ περὶ γάλα, ἐξ ἑώ ζητοῦντασ τὸ πνῖγοσ προκαταλαβεῖν ἀντ’ ἄλλου πόματοσ τῶν κωλυόντων τὸ δίψοσ καὶ ἰσχόντων, τοῦτο δὲ ὅταν τισ κρυστάλλου πεπηγότοσ τὴν χεῖρα προτείνασ ἀπονιψάμενοσ θερμότεροσ αὐτὸσ αὑτοῦ καὶ ἡδίων γένηται· ἀλλὰ καὶ τἄλλα ὁ θεὸσ αὐτῷ χρῆται ὥσπερ ἄλλῳ τῳ συνεργῷ, καὶ πολλοῖσ ἤδη πολλάκισ τὸ φρέαρ τοῦτο συνεβάλετο εἰσ τὸ τυχεῖν ὧν ἔχρῃζον παρὰ τοῦ θεοῦ.

ἔτι δὲ τὰ μὲν ἄλλα ἱερὰ ὕδατα τὴν τῶν πολλῶν ἀνθρώπων χρῆσιν πέφευγεν, οἱο͂ν τὸ ἐπὶ Δήλῳ καὶ εἴ τί που ἄλλοθι ἄλλο τοιοῦτόν ἐστι, τὸ δὲ τῷ σώζειν τοὺσ χρωμένουσ, οὐ τῷ μηδένα αὐτοῦ ψαύειν, ἱερόν ἐστι· ὥσπερ γὰρ οἱ παῖδεσ οἱ τῶν ἰατρῶν τε καὶ τῶν θαυματοποιῶν γεγυμνασμένοι πρὸσ τὰσ διακονίασ εἰσὶ καὶ συμπράττοντεσ ἐκπλήττουσι τοὺσ θεωμένουσ καὶ χρωμένουσ, οὕτω τοῦ μεγάλου θαυματοποιοῦ καὶ πάντα ἐπὶ σωτηρίᾳ πράττοντοσ ἀνθρώπων εὑρ́ημα τοῦτο καὶ κτῆμά ἐστι καὶ συμπράττει δὴ πρὸσ ἅπαντα αὐτῷ καὶ γίγνεται πολλοῖσ ἀντὶ φαρμάκου. πολλοὶ μὲν γὰρ τούτῳ λουσάμενοι ὀφθαλμοὺσ ἐκομίσαντο, πολλοὶ δὲ πιόντεσ στέρνον ἰάθησαν καὶ τὸ ἀναγκαῖον πνεῦμα ἀπέλαβον, τῶν δὲ πόδασ ἐξώρθωσε, τῶν δὲ ἄλλο τι. ἤδη δέ τισ πιὼν ἐξ ἀφώνου φωνὴν ἀφῆκεν, ὥσπερ οἱ τῶν ἀπορρήτων ὑδάτων πιόντεσ μαντικοὶ γιγνόμενοι. τοῖσ δὲ καὶ αὐτὸ τὸ ἀρύτεσθαι ἀντ’ ἄλλησ σωτηρίασ καθέστηκε. καὶ τοῖσ τε δὴ νοσοῦσιν οὕτωσ ἀλεξιφάρμακον καὶ σωτήριόν ἐστι καὶ τοῖσ ὑγιαίνουσιν ἐνδιαιτωμένοισ παντὸσ ἄλλου χρῆσιν ὕδατοσ οὐκ ἄμεμπτον ποιεῖ. πάντα γὰρ ἤδη μετὰ τοῦτο τὸ ὕδωρ γίγνεται πειρωμένοισ, οἱο͂ν εἴ τισ μετὰ ἀνθοσμίαν οἶνον τῶν ἐξεστηκότων τινὰ πίνοι. μόνον δὲ τοῦτο τὸ αὐτὸ νοσοῦσι καὶ ὑγιαίνουσιν ὁμοίωσ ἥδιστον καὶ λυσιτελέστατον ἑκατέροισ τε καὶ συναμφοτέροισ ἐστὶ, καὶ οὔτ’ ἂν γάλα παραβάλοισ οὔτ’ ἂν οἶνον ποθήσαισ, ἀλλ’ ἐστὶν ὥσπερ Πίνδαροσ τὸ νέκταρ ἐποίησεν αὐτόχυτον, πότιμον θείᾳ τινὶ κράσει κεκραμένον ἀρκούντωσ. ὥστε εἰ δύο εἰε͂ν κύλικεσ, ἡ μὲν ἑτέρου τε ὕδατοσ καὶ οἴνου τοῦ καλλίστου, ἡ δὲ τούτου τοῦ ὕδατοσ, ἀπορήσαισ ἂν πότερον λάβοισ. καὶ τὸ αὐτὸ καθαρσίοισ τε ἐξαρκεῖ τοῖσ περὶ τὸ ἱερὸν καὶ ἀνθρώποισ καὶ πίνειν καὶ λούεσθαι καὶ προσορῶσιν εὐφραίνεσθαι.

ἐγὼ μὲν οὔτε Κύδνον οὔτε Χοάσπην, ὅθεν βασιλεὺσ ἔπινε, περιφέρων, οὔτε ᾧ τοὺσ καλλίστουσ στεφάνουσ ἀνῆκεν ἡ γῆ περὶ τὴν ὄχθην ἑκατέραν Πηνειὸν, οὔτε πηγὴν ἄβυσσον, οὔθ’ ὅ τι ἐρεῖσ ἕτερον ὕδωρ παραβάλοιμ’ ἂν τούτῳ τῷ πάντα ἱερῷ, ἀλλ’ εἶναι φαίην ἂν αὐτὸ ἐν ὕδασι τοσούτῳ νικῶν ὅσῳ περ τὸν προστάτην αὐτοῦ θεὸν ἐν θεοῖσ. λοιπὸν ἓν εἰπεῖν, ὅτι καὶ ὅσια ἂν ποιοῖμεν οὕτω κρίνοντεσ· ὁ γὰρ θεὸσ πρῶτοσ περὶ αὐτοῦ ταύτην τὴν ψῆφον ἤνεγκεν, ὥσ φασιν.

상위

Aristides, Aelius (아리스티데스, 아일리오스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION